สิ่งที่น่ายินดีที่สุดคือการที่อีกฝ่ายเข้าใจนาง เข้าใจว่านางก าลังคิดอะไร และสามารถเข้าใจได้อย่างทะลุปรุโปร่งจากค าพูดเพียงเล็กน้อย“ข้าคิดเช่นนี้…”เฮ่อจือหร่านเปิดเผยความคิดที่เพิ่งคิดได้ขึ้นมาของตนเองทั้งหมด จากนั้นก็จ้องมองโม่จิ่วเยี่ยนางไม่ได้เรียกร้องให้โม่จิ่วเยี่ยท าตามที่นางพูด แต่เป็นการมอบสิทธิ์ตัดสินใจครั้งนี้ให้กับอีกฝ่ายหากโม่จิ่วเยี่ยยังไม่เต็มใจ นางก็จะไม่พยายามโน้มน้าวอีกโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ตอบทันที่ แต่จมอยู่ในภวังค์ความคิด ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงเอ่ยว่า“หร่านหร่าน เจ้าคิดว่าจักรพรรดิซุ่นอู่จะยอมรับข้อเรียกร้องของพวกเราหรือไม่?”
เรื่องนี้เฮ่อจือหร่านยังค่อนข้างมั่นใจ ยิ่งไปกว่านั้น หากจักรพรรดิซุ่นอู่ไม่ยอมรับ พวกเขาก็แค่กลับไปซีเป่ยและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในฐานะคนธรรมดาได้“เรื่องราวในราชส านักท่านควรจะรู้ดีกว่าข้า ตอนนี้ดูเหมือนชนเผ่าหมานอี๋จะมารุกราน แต่ท่านลองคิดถึงหนานเจียงที่จ้องจะครอบครองดินแดนของต้าซุ่นอยู่ตลอดเวลา หากพวกเขาได้ยินว่าชนเผ่าหมานอี๋โจมตีต้าซุ่น แล้วจะยอมพลาดโอกาสอันดีในการร่วมมือกับชนเผ่าหมานอี๋โจมตีจากสองทางหรือ?”“แม้จักรพรรดิซุ่นอู่จะโง่เขลาเบาปัญญา ไม่สามารถคิดได้ลึกซึ้งถึงเพียงนั้น แต่หนานอวี่ต่างออกไป เขามีวิสัยทัศน์กว้างไกล จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่เข้าใจถึงความเสียเปรียบนี้?”หากเผ่าชนเผ่าหมานอี๋ร่วมมือกับหนานเจียงโจมตีต้าซุ่น ต้าซุ่นจะถูกโจมตีทั
