“โม่จิ่วเยี่ย เหตุใดเจ้าจึงปรากฏตัวที่นี่ หากเจ้าจากไปเดี๋ยวนี้ ข้า จะทาเป็ นไม่เคยเห็นเจ้า มิฉะนั้น ข้าจะบอกทุกคนว่าเจ้าได้มาถึงเมือง หลวงแล้ว ทาให้สกุลโม่ของเจ้าต้องรับโทษหนักขึ้นอีก”
โม่จิ่วเยี่ยแค่นเสียงเย็นชา “ข้าเกรงว่าเจ้าคงไม่มีโอกาสได้บอก ใครอีกแล้ว”
พูดจบ เขาก็หยิบขวดกระเบื้องเล็ก ๆ ออกมาจากอกเสื้อ แล้วเท ผงสีขาวที่อยู่ข้างในลงบนตัวของคนเหล่านั้น
ผงสีขาวนี้คือผงคันที่เฮ่อจือหร่านคิดค้นขึ้นมา ตระกูลเซวียนั้น ทาความชั่วมามากมาย สร ้างความเสียหายให้สกุลโม่อย่างใหญ่ หลวง แม้วันนี้โม่จิ่วเยี่ยจะเอาชีวิตพวกเขา แต่เขาก็ไม่คิดจะให้พวก เขาตายอย่างสบาย
ขณะนี้อัครเสนาบดีเซวียและเซวียป๋ อก็ไม่ได้อยู่ในภาพลวงตาอีก ต่อไป พวกเขาสามารถยืนยันได้แล้วว่าคนตรงหน้าคือโม่จิ่วเยี่ย
อัครเสนาบดีเซวียรู ้ดีว่าวันนี้เขาคงหนีความตายไปไม่พ้น ใน ขณะเดียวกันเขาก็เข้าใจดีว่าด้วยระดับความเกลียดชังที่โม่จิ่วเยี่ยมี ต่อเขา คงไม่ปล่อยให้เขาตายอย่างสบายแน่นอน
เมื่อหนีไม่พ้นความตาย เขาก็ไม่คิดที่จะถูกโม่จิ่วเยี่ยดูหมิ่น
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา หนานอวี่ได้ทรมานพวกเขาอย่างหนัก ทุกคนล้วนได้รับบาดเจ็บไม่น้อย จนท าให้ร่างกายของพวกเขา อ่อนแอลงอย่างมาก
เพื่อไม่ให้ต้องทนทุกข์ทรมาน อัครเสนาบดีเซวียกัดฟันแน่น พยายามอดทนต่อความเจ็บปวดบนร่างกาย ตั้งใจจะพุ่งชนกาแพงที่ อยู่ใกล้ตัวที่สุด
