การรอหนานอวี่กลับมาแล้วหลังจากทักทายกันสองสามค า เขาก็พาเฮ่อจือหร่านกลับไปยังจวนเสนาบดีในยามนี้ เสนาบดีเฮ่อก็ยังไม่ได้พักผ่อน เวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนเขาได้ผ่านเรื่องราวและเห็นสิ่งต่าง ๆ มากมายเมื่อกลับถึงจวนก็นั่งครุ่นคิดอยู่ในห้องหนังสือเพียงล าพังในหัวของเขาก าลังเรียงล าดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นของช่วงเวลานี้ขณะเดียวกันก็ถามตัวเองว่าเบื่อหน่ายกับชีวิตเช่นนี้แล้วหรือยังในที่สุด เสียงในใจเขาก็บอกว่า เขารู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้างหากเหนื่อยล้าแล้วจะท าอย่างไรเล่า?เขาเปิดจดหมายฉบับนั้นของภรรยาที่บุตรสาวน ามาให้แล้วอ่านอีกครั้ง เขายิ่งคิดถึงครอบครัวมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว
บุตรสาวถูกเนรเทศไปซีเป่ยพร้อมกับสกุลโม่ ไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสได้พบหน้ากันอีกไม่เพียงเท่านั้น บุตรชายและภรรยาของเขาก็ชอบที่นั่นหลังจากไปอยู่ กระทั่งภรรยาของข้ายังกล่าวในจดหมายว่าไม่ว่าเขาจะเลือกไปซีเป่ยเพื่อไปอยู่กับพวกนางแม่ลูกหรือไม่ นางก็ไม่คิดจะกลับมาที่นี่อีกแล้วคิดไปคิดมา เสนาบดีเฮ่อก็รู้สึกว่าครอบครัวส าคัญที่สุดโดยเฉพาะในจดหมายของภรรยาได้กล่าวว่า บุตรสาวได้คลอดหลานแฝดชายหญิงที่น่ารักเหลือเกินพอนึกถึงหลานชายหลานสาวที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน เขาก็อยากจะอุ้มไว้ในอ้อมกอดทันที่ดังนั้น หลังโม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านมาปรากฏตัวต่อหน้าเขาประโยคแรกที่เสนาบดีเฮ่อพูดคือ“หร่านหร่าน จิ่วเยี่ย พ่อตัดสินใจแล้ว จะยอมตามพวกเจ้าไปใช้ชีวิตที
