่ซีเป่ย”ก่อนที่เฮ่อจือหร่านและโม่จิ่วเยี่ยจะได้เอ่ย เขาก็พูดต่อ “แต่คงต้องรอจนกว่าพ่อจะลาออกจากต าแหน่งเสียก่อน”
ตอนนี้เฮ่อจือหร่านรู้สึกดีใจเกินคาด ตามความเข้าใจของนางความจงรักภักดีของบิดาที่มีต่อประเทศชาตินั้นไม่อาจบรรยายเป็นค าพูดได้การที่เขาตัดสินใจเช่นนี้ แสดงให้เห็นว่าเขาได้ตัดสินใจอย่างหนักแน่นแล้ว“ท่านพ่อ พอไปถึงซีเป่ยแล้ว ข้าเชื่อว่าท่านจะไม่มีวันเสียใจแน่นอน”เฮ่อจือหร่านพูดได้เพียงเท่านี้ ชีวิตที่สุขสบายในซีเป่ยนั้นจะเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ก็ต่อเมื่อได้สัมผัสด้วยตนเองเท่านั้นเสนาบดีเฮ่อเต็มใจลาออกจากต าแหน่งไม่ใช่เพราะชีวิตที่สุขสบายในซีเป่ย แต่เป็นเพราะต้องการไปใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัว อีกทั้งหลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ เขาก็เบื่อหน่ายกับการชิงดีชิงเด่นในราชส านักอย่างสิ้นเชิงแล้วตัวเขาเองก็รู้สึกโล่งใจ ในวันที่ขันทีหลิวน าคนมา หากไม่ใช่เพราะบุตรสาวและลูกเขยอยู่ด้วย เขาคงดื่มยาพิษนั้นลงไปโดยไม่ลังเล ชีวิตจบสิ้นไปแล้ว“พ่อตัดสินใจแล้ว ไม่เสียใจภายหลังหรอก”แม้เสนาบดีเฮ่อจะพูดเช่นนี้ แต่ก็ยังสนใจเรื่องราวในราชส านักตามความเคยชิน
ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาเขาได้เผชิญประสบการณ์มากมาย เพียงคิดถึงสิ่งเหล่านี้ แม้จะเป็นยามดึกดื่นก็ไม่รู้สึกง่วงงุน ดังนั้นเขาจึงเล่าเรื่องที่ได้พบเห็นในวันนี้ให้โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านฟังเช่นนี้ก็ดี สามีภรรยาโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ถามจากหนานอวี่
