ู่สามารถถามสิ่งเหล่านี้ได้อย่างใจเย็น แต่หยวนกุ้ยเฟยที่อยู่ข้างกายเขากลับท าไม่ได้ ในตอนนี้นางได้พุ่งเข้าไปและจับแขนของเฟ่ยหนานอวี่ไว้แน่นเนื่องจากเฟ่ยหนานอวี่มีรูปร่างสูงโปร่ง หยวนกุ้ยเฟยจึงต้องเงยหน้ามองเขา
“เจ้าต้องเป็นบุตรแท้ ๆ ของแม่แน่นอน ไม่มีทางผิดพลาดได้ แม่ท าผิดต่อเจ้า…”ขณะที่พูดหยวนกุ้ยเฟยก็ดึงแขนข้างหนึ่งของเฟ่ยหนานอวี่ขึ้นมา ให้เขาตีร่างของนาง“ลูกแม่ เจ้าต้องทนทุกข์มามาก ทุกอย่างในตอนนั้นล้วนเป็นความผิดของแม่ แม่เห็นแก่ตัวส่งเจ้าไปอยู่กับชาวบ้านเพื่อความต้องการของตัวเอง ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของแม่ เจ้าตีแม่เถิด…ฮือๆๆๆๆ…”หยวนกุ้ยเฟยยังพูดไม่ทันจบก็ร้องไห้จนพูดไม่เป็นภาษาแล้วหวังมามาเห็นสถานการณ์เช่นนั้นจึงตั้งใจจะเข้าไปปลอบโยนแต่ใครจะรู้ เฟ่ยหนานอวี่กลับใช้แรงสะบัดแขนที่ถูกหยวนกุ้ยเฟยจับไว้ออก พร้อมกับถอยหลังไปหลายก้าว เพื่อรักษาระยะห่างกับหยวนกุ้ยเฟยเมื่อเทียบกับจักรพรรดิซุ่นอู่แล้ว เฟ่ยหนานอวี่เกลียดชังหยวนกุ้ยเฟยผู้เป็นมารดามากกว่าเพราะในตอนนั้น นางเป็นคนส่งคนมาพาเขาไปเพื่อรักษาต าแหน่งของตัวเอง ในขณะที่จักรพรรดิซุ่นอู่ผู้เป็นบิดาแท้ ๆ กลับไม่รู้เรื่องอะไรเลยเมื่อเขายืนนิ่งแล้ว สายตาก็กลับไปจับจ้องที่จักรพรรดิซุ่นอู่อีกครั้ง
“หากจ าเป็นต้องมีการตรวจสอบสายเลือด กระหม่อมสามารถให้ความร่วมมือได้” กล่าวจบ เขาก็ชี้ไปยังเฟ่ยมามาที่ยังคงสลบอยู่บนพื้น“หากต้องการพยานบุคคล ผู้
