นี้ก็คือข้ารับใช้ข้างกายกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงในอดีต การสลับตัวระหว่างกระหม่อมกับหนานฉีนั้นล้วนเป็นฝีมือของนางทั้งสิ้น”เมื่อเฟ่ยหนานอวี่กล่าวจบ จักรพรรดิซุ่นอู่ หยวนกุ้ยเฟย และหวังมามาต่างก็หันไปมองเฟ่ยมามาเมื่อครู่นี้เป็นเพราะความสนใจของพวกนางทั้งหมดอยู่ที่เฟ่ยหนานอวี่ หากไม่เป็นเช่นนั้น หยวนกุ้ยเฟยและหวังมามาคงจะจ าเฟ่ยมามาได้ในทันทีอย่างแน่นอนเมื่อนึกถึงสิ่งที่เฟ่ยมามาได้ท าไว้ในอดีต และเมื่อปีที่แล้วยังแอบขโมยเครื่องประดับของกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงหนีออกจากวัง หวังมามาก็รู้สึกโกรธจนแทบระงับไม่อยู่นางก้าวไปข้างหน้าและเตะเฟ่ยมามาอย่างแรงหนึ่งที่“นังชั่วช้าทรยศต่อเจ้านาย คอยดูสิว่าวันนี้ข้าจะไม่ตีเจ้าให้ตายไป”เห็นได้ชัดว่าหวังมามายังคงโกรธและต้องการลงมือ เฮ่อจือหร่านจึงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อห้ามนางไว้
พวกเขายอมเสี่ยงพาเฟ่ยหนานอวี่และเฟ่ยมามามาที่นี่ ไม่ใช่เพื่อดูกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงช าระแค้นส่วนตัว อีกทั้งภายในวังหลวงเต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน สถานการณ์ที่คาดไม่ถึงอาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ“หากหวังมามาต้องการจัดการนาง รอให้สอบถามเรื่องราวให้กระจ่างเสียก่อนก็ยังไม่สาย”เมื่อหวังมามาได้ยินเช่นนั้น ก็รู้ว่าตัวเองท าตัวหุนหันพลันแล่นเพราะความโกรธ นางจึงรีบถอยหลังไปกี่ก้าว“เพคะ ๆ ๆ …หม่อมฉันลืมตัวไป”เดิมทีเฟ่ยมามาถูกเฮ่อจือหร่านใช้มือฟาดจนสลบ จึงไม่ได้สลบนานมากนักเมื่อครู่ถูกหวังมามาเตะไปทีหนึ่
