ั้งหมด ไม่อนุญาตให้ผู้ใดน าอาหารมาส่งตั้งใจจะให้กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงอดตายอย่างทรมาน…”พูดไปพูดมา หวังมามาก็พูดไม่ออก ถึงกับร ่าไห้ต่อหน้าโม่จิ่วเยี่ยและ เฮ่อจือหร่าน
เมื่อมองดูหยวนกุ้ยเฟยที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียง ไหนเลยจะเหมือนกับกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงผู้สง่างามในอดีต?นางดูราวกับเป็นหญิงชราผอมโซจนเหลือแต่กระดูก และดูจากสภาพที่อ่อนแอของนาง ไม่ต่างจากองค์หญิงสี่เคยเห็นในหนานเจียงเมื่อครั้งก่อนเลยเฮ่อจือหร่านก้าวเข้าไปจับชีพจรหยวนกุ้ยเฟย ขณะที่หวังมามายังคงสะอื้นไห้พลางเล่าถึงสภาพล่าสุดของหยวนกุ้ยเฟย“ข้ารับใช้ดูแลกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงมาตั้งแต่เล็ก นางไม่เคยต้องทนทุกข์เช่นนี้มาก่อน จักรพรรดินีช่างโหดร้ายยิ่งนัก ถึงกับจะปล่อยให้กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงอดอาหารตายอย่างทรมานเป็นเวลายี่สิบวันเต็ม ข้าและกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงถูกขังอยู่ที่นี่ โชคดีที่ยังมีข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์จากวังของกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงคอยโยนซาลาเปาเข้ามาให้เป็นครั้งคราว มิเช่นนั้นข้าและกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงคงสิ้นชีวิตไปนานแล้ว”“ข้าคิดว่าพวกเราจะมีชีวิตรอดไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะถึงวันที่ตระกูลของจักรพรรดินีล่มสลาย แต่ใครจะรู้ว่าข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์เหล่านั้นถูกจับตามองโดยใครบางคน และเรื่องที่พวกเขาแอบส่งซาลาเปาให้กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงก็ถูกรายงานไปถึงจักรพรรดินีสุดท้ายพวกเขาก็ต้องจบชีวิตด้วยการถูกตีจนตาย…”
“ยังไม่พอ จักรพรรดินียังส่งคนมาประหารชีวิตพว
