าง การที่นางไม่ท าอะไรกับหยวนกุ้ยเฟยต่างหาถึงจะเป็นเรื่องแปลกโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้อธิบายสิ่งเหล่านี้ให้เฮ่อจือหร่านฟัง แต่พานางอ้อมไปทางตะวันออกของต าหนักที่นั่นอยู่ใกล้กับต าหนักบรรทมของหยวนกุ้ยเฟยมากกว่า แม้ว่าหากเข้าไปแล้วอาจถูกคนพบเห็น แต่คนพวกนั้นล้วนเป็นคนสนิทของหยวนกุ้ยเฟย จะไม่เอารื่องการมาของพวกเขาไปพูดแน่
สิ่งที่น่าประหลาดใจคือลานของต าหนักบรรทมนั้นเงียบเหงาวังเวง ไม่ต่างอะไรกับความรู้สึกตอนเพิ่งเข้าไปในจวนตระกูลเฮ่อเลยกุ้ยเฟยคือต าแหน่งในวังหลังที่รองจากจักรพรรดินีเท่านั้น แต่ลานของต าหนักบรรทมกลับว่างเปล่าไร้ผู้คนหากไม่ใช่เพราะแสงเทียนที่ลอดออกมาจากหน้าต่างของห้องหลัก โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านคงคิดว่าที่นี่ถูกทิ้งร้างไปแล้วด้วยเป็นที่พ านักของสตรี การที่โม่จิ่วเยี่ยซึ่งเป็นบุรุษภายนอกมาที่นี่ก็ไม่เหมาะสมอยู่แล้ว หากจะบุ่มบ่ามเข้าไปในห้องอีก ก็คงเป็นการท าลายชื่อเสียงของหยวนกุ้ยเฟยเฮ่อจือหร่านก็เข้าใจกฎระเบียบโบราณเหล่านี้ดี นางจึงเดินมาที่หน้าประตูห้องด้วยความเต็มใจนางหยิบห่อยาสลบออกมาจากอกเสื้อและก าไว้ในมือเตรียมพร้อมส าหรับยามฉุกเฉิน จากนั้นจึงก้าวไปข้างหน้าเพื่อผลักประตูเปิดเหตุผลที่นางไม่เคาะประตู ส่วนหนึ่งเพราะกังวลว่าเสียงอาจจะรบกวนยามที่ลาดตระเวนอยู่ด้านนอก และอีกส่วนก็เพราะพวกเขายังไม่แน่ใจว่าคนในห้องคือหยวนกุ้ยเฟยหรือไม่ประตูไม่ได้ถูกลงกลอนจากด้านใน เฮ่อจือหร่า
