นเพียงผลักเบา ๆก็เปิดออกได้
เสียงเอี๊ยดอ๊าดของประตูที่เปิดออก ท าลายความเงียบสงัดของราตรีกาลชั่วพริบตานั้นเสียงของหญิงชราคนหนึ่งก็ดังขึ้นว่า “ใครกัน?”เฮ่อจือหร่านไม่สามารถระบุตัวตนของคนพูดได้ จึงไม่ได้ตอบไปแต่ยืนอยู่ที่ประตูและอาศัยแสงสลัวที่ส่องออกมามองภายในห้องอย่างไรก็ตาม ตรงข้ามกับประตูมีฉากบังตาที่วาดภาพสาวงามบดบังสายตาของนางไว้ทว่าผ่านฉากบังตานั้นไป นางก็ยังเห็นเงาเดินโซเซมาทางประตูขณะเดียวกัน เสียงชรานั้นก็ดังขึ้นอีก ซ ้ายังแฝงไปด้วยความรู้สึกจนใจและดูแคลน“กุ้ยเฟยถูกพวกเจ้าทรมานจนเป็นเช่นนี้ แม้แต่จะลงจากเตียงก็ไม่ได้ พวกเจ้ายังมาท าอะไรที่นี่อีก?”เสียงของหวังมามาแม้จะไม่ดังนัก แต่โม่จิ่วเยี่ยที่ยืนอยู่นอกประตูก็ยังได้ยินเขาสาวเท้าเดินข้ามธรณีประตูเข้ามา ยืนอยู่ข้างกายเฮ่อจือหร่านแล้วเอ่ยถามด้วยน ้าเสียงทุ้มต ่าว่า “มามาบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับกุ้ยเฟยหรือ?”โม่จิ่วเยี่ยมีความรู้สึกที่ดีต่อหยวนกุ้ยเฟยตั้งแต่เด็ก แม้ว่าจะเป็นเพราะอีกฝ่ายเข้าใจผิดในตัวตนของเขา แต่รู้สึกที่ดีนั้นก็มีอยู่จริง
บัดนี้เมื่อได้ยินหวังมามาบอกว่าหยวนกุ้ยเฟยกระทั่งจะลงจากเตียงก็ยังท าไม่ได้ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าต้องเป็นฝีมือของจักรพรรดินีแน่นอน สิ่งนี้จุดไฟโทสะในใจของโม่จิ่วเยี่ยขึ้นมาทันที่เสียงของโม่จิ่วเยี่ย หวังมามาก็คุ้นเคยดีเพราะนางเชื่อว่าโม่จิ่วเยี่ยคือองค์ชายสามตัวจริงเช่นเดียวกับหยวนกุ้ยเฟย ดังนั้นทุ
