ับโม่จิ่วเยี่ยจึงออกเดินทางไปท่ามกลางแสงจันทร์
ทหารยามที่ลาดตระเวนบนถนนยังไม่มีทีท่าจะผ่อนคลาย ยังคงอยู่ในสภาพเตรียมพร้อมอย่างเคร่งครัด
เพื่อลดปัญหายุ่งยาก โม่จิ่วเยี่ยพาเฮ่อจือหร่านใช้วิชาตัวเบาเหาะเหินบนหลังคาตลอดเส้นทางจนมาถึงหน้าประตูวัง
ทหารยามที่เฝ้าประตูทุกนายล้วนมีท่าทางตื่นตัว เห็นได้ชัดว่าล้วนผ่านการฝึกฝนมาอย่างเชี่ยวชาญ
ทั้งสองจัดการความคิดของตนเองครู่หนึ่ง พยายามท าให้ตัวเองดูเป็นธรรมชาติมากที่สุด
โม่จิ่วเยี่ยเดินน าหน้า ส่วนเฮ่อจือหร่านก้มหน้าเดินตามหลังอย่างใกล้ชิด
แท้จริงแล้วโม่จิ่วเยี่ยเคยเข้าออกวังหลวงบ่อยครั้งตั้งแต่เด็กท่าทางและกิริยาบางอย่างเขาจึงยังสามารถเลียนแบบได้
โดยเฉพาะเมื่อสวมชุดของขันทีหลิว ขันทีหลิวเป็นขันทีคนสนิทของจักรพรรดินี ย่อมต้องมีต าแหน่งสูงแน่นอน
คนประเภทนี้ไม่มีความสามารถอื่นใด สิ่งที่ถนัดที่สุดก็คือการอาศัยอ านาจผู้อื่นข่มเหงคน
เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ได้อย่างกระจ่างแจ้ง พอเดินมาถึงประตูวังโม่จิ่วเยี่ยก็เอามือไพล่หลัง เชิดคางขึ้นเล็กน้อยให้เหมาะสมพอดีพยายามท าเสียงของตนฟังดูแหลมสูง
“เปิดประตู พวกข้าออกไปท าธุระให้องค์จักรพรรดินี ตอนนี้มีเรื่องส าคัญจะต้องรายงานพระองค์”
