ติ รีบเช็ดเครื่องแต่งหน้าบนใบหน้าออกอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็สยายผม เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงอย่างสมบูรณ์
ในขณะนั้น ลุงเฟิงก็ถือโคมไฟเดินเข้ามาใกล้
ภายใต้แสงสว่างของโคมไฟ ท่านเสนาบดีเฮ่อในที่สุดก็มองเห็นบุคคลตรงหน้าได้ชัดเจน
เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย เสียงที่เคยดูน่าเกรงขามในความทรงจ าของเฮ่อจือหร่านก็หายไป
“เป็นหร่านหร่านจริง ๆ พ่อคิดว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้พบเจ้าอีกแล้ว…”
เมื่อเห็นท่านพ่อเป็นเช่นนั้น น ้าตาของเฮ่อจือหร่านก็เอ่อคลอ
นางก้าวเข้าไปประคองแขนของท่านพ่อ “ท่านพ่อ ระวังมีคนแอบฟังอยู่ข้างนอก พวกเราเข้าไปคุยกันข้างในเถิด”
เสนาบดีเฮ่อตื่นเต้นเกินไปที่ได้เห็นลูกสาว จนลืมไปชั่วขณะว่าพวกเขายังยืนอยู่ข้างนอก
เมื่อเดินตามท่านเสนาบดีเฮ่อเข้าไปในห้องหนังสือ ลุงเฟิงก็ท าหน้าที่เฝ้าอยู่ข้างนอกอย่างซื่อสัตย์
ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกส าหรับเฮ่อจือหร่าน เพราะนางได้รับความทรงจ าและความรู้สึกทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิม
ทุกอย่างในห้องหนังสือยังคงเหมือนกับในความทรงจ าของนางเพียงแต่บนโต๊ะที่เคยมีเอกสารราชการกองหนาวางอยู่ วันนี้กลับไม่มี
ในขณะที่นางก าลังสงสัยอยู่นั้น โม่จิ่วเยี่ยก็ค้อมค านับให้กับเสนาบดีเฮ่อแล้ว
“คารวะท่านพ่อตา”
ท่านเสนาบดีเฮ่อนึกขึ้นได้ว่า คนที่มาพร้อมกับบุตรสาวของตนอาจจะเป็นบุตรเขย เพียงแต่เมื่อครู่นี้ความสนใจของเขาทั้งหมดอยู่ที่เฮ่อจือหร่าน จึงไม่ได้พิจารณาโม
