ามารถควบคุมกองทัพได้ด้วยเซวียป๋อมีฐานะเป็นถึงบุตรชายของอัครเสนาบดี จึงมักจะไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
ตอนที่สกุลโม่ก าลังต่อต้านการรุกรานจากชาวหนานเจียงที่ชายแดน เสนาบดีเซวียก็ไม่อายจะเสนอชื่อเซวียป๋อให้ไปร่วมฝึกฝนกับคนสกุลโม่ที่ชายแดนแม้จะบอกว่าให้เซวียป๋อไปฝึกฝน แต่เซวียป๋อคนนี้กลับแอบส่งข่าวของกองทัพต้าซุ่นให้กับหนานเจียง เพราะเหตุนี้เสบียงของค่ายทหารต้าซุ่นจึงเกือบถูกชาวหนานเจียงเผาท าลายในตอนนั้นพี่เจ็ดเป็นผู้น ากองทัพ เมื่อพี่เจ็ดรู้เรื่องนี้จึงส่งคนไปจับตัวเซวียป๋อมาสอบสวนทันที่น่าเสียดายที่เซวียป๋อปิดปากพยานเร็วเกินไป ท าให้พี่เจ็ดไม่สามารถหาหลักฐานที่เป็นประโยชน์เพื่อชี้ว่าเป็นเซวียป๋อที่แอบส่งข่าวให้หนานเจียงแม้จะเป็นเช่นนั้น พี่เจ็ดก็ยังโกรธและสั่งให้ลงโทษเซวียป๋อด้วยการตีด้วยไม้ทัณฑ์ทหารห้าสิบไม้ จากนั้นจึงส่งตัวเขากลับเมืองหลวงเพื่อให้องค์จักรพรรดิจัดการหลังจากเซวียป๋อถูกส่งกลับมา ไม่รู้ว่าอัครเสนาบดีเซวียใช้วิธีการใดจึงแอบช่วยเหลือเขาออกมาได้นับแต่นั้นมา เซวียป๋อก็หายตัวไปจากเมืองหลวง ไม่เคยมาปรากฏตัวอีกเลยไม่คิดว่าหลังกลับมาเมืองหลวงอีกครั้งจะได้พบเขา!หากไม่ใช่เพราะไม่อยากแวกหญ้าให้งูตื่นเร็วเกินไป โม่จิ่วเยี่ยคงจะเอาชีวิตเขาเสียตอนนี้เลย
เฮ่อจือหร่านเห็นสีหน้าที่ผิดปกติของสามีจึงดึงแขนเสื้ออีกฝ่ายถามเสียงเบา “ท่านพี่ ท่านเป็นอะไรไป?”โม่จิ่วเยี่ยส่ายหน้า “พวกเราออกไปจากที
