เฮ่อจือหร่านกล่าวว่า “ท่านพ่อ พี่ชายทุกท่าน แม่ของข้าคัดค้านเรื่องที่ข้าจะไปเมืองหลวงกับสามีมาตลอด ดังนั้นครั้งนี้ข้าจึงไม่คิดจะบอกลานางก่อนออกเดินทาง เรื่องนี้ต้องรบกวนทุกท่านช่วยจัดการแทนข้าด้วย อีกอย่าง ต้องรบกวนท่านแม่และพี่สะใภ้ทุกท่านช่วยดูแลลูกทั้งสองให้ข้าสักระยะ นมผงของพวกเขาเตรียมไว้อย่างเพียงพอแล้ว ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีอะไรกิน”“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวล เด็กทั้งสองเป็นสมบัติล ้าค่าของตระกูลเรา ทุกคนจะดูแลอย่างดีแน่นอน เพียงแต่ว่ามารดาของเจ้า…” โม่ฉิงไม่รู้จะพูดอย่างไรดีให้โม่ฉิงไปอธิบายกับแม่สะใภ้ว่า เฮ่อจือหร่านแอบตามโม่จิ่วเยี่ยไปด้วยกัน ทั้งที่ทุกคนรู้เรื่องนี้ เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าจะเอ่ยปากอย่างไรดีไม่เพียงแค่โม่ฉิง พี่น้องสกุลโม่ก็รู้สึกล าบากใจกับเรื่องนี้เช่นกันเฮ่อจือหร่านรู้ดีว่าเรื่องนี้ท าให้ทุกคนล าบากใจ แต่นางก็ไม่มีทางเลือกอื่นด้วยนิสัยของเฮ่อฮูหยิน หากรู้ล่วงหน้าว่านางจะไปเมืองหลวงกับโม่จิ่วเยี่ย ท่านแม่คงไม่ยอมกินไม่ยอมนอนและคอยเฝ้าดูนางทุกวัน“ท่านพ่อ พี่ชายทั้งหลาย ข้ารู้ว่าเรื่องนี้ท าให้พวกท่านล าบากใจเอาอย่างนี้แล้วกัน ข้าจะเขียนจดหมายทิ้งไว้ที่นี่ หากท่านแม่ถามพวกท่านก็บอกว่าเห็นจดหมายจึงรู้ว่าข้าไปเมืองหลวงกับสามี”
มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะช่วยให้พ่อสามีและพี่ชายทั้งหลายรู้สึกอึดอัดน้อยลงเมื่อเห็นน้องสะใภ้เก้าเขียนจดหมายเสร็จ พี่ห้าก็ถามว่า “โจวเหล
