นบ้านและออกไปข้างนอกน้อยครั้ง พยายามหลีกเลี่ยงโอกาสที่จะเผชิญหน้ากับเฮ่อจือหร่านด้วยเหตุนี้ เฮ่อจือหร่านจึงไม่เคยเห็นโจวเหล่าปา จนกระทั่งนางลืมไปแล้วว่าในหมู่บ้านซีหลิ่งยังมีคนผู้นี้อยู่เมื่อถูกถามถึงการจัดการเรื่องของโจวเหล่าปา โม่จิ่วเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า“ตอนนี้เขาไร้ที่อยู่อาศัยแล้ว ขอให้พี่ห้าไปถามเขาสักหน่อยหากเขายินดีที่จะตั้งรกรากที่ซีเป่ย ก็ให้ช่วยซื้อบ้านหลังหนึ่งให้เขาในหมู่บ้านซีหลิ่ง”“ส่วนเรื่องการท ามาหากิน โจวเหล่าปาเป็นคนดี หากเขายังอยากท างานในที่ว่าการอ าเภอ ก็ให้บอกน้องเขยจัดการให้เขาไปเป็นเจ้าหน้าที่ แต่ถ้าไม่อยาก ก็ให้ถามพี่ชายหูว่าต้องการคนช่วยงาน
หรือไม่ และขอให้พี่ห้าบอกเขาด้วยว่า แค้นของพี่เผิง ข้าจะต้องแก้แค้นให้แน่นอน ขอให้เขาอยู่ที่นี่อย่างสบายใจเถิด”“ได้ เดี๋ยวข้าจะไปจัดการ” เมื่อได้ยินค าพูดของน้องเก้า โม่จงหยวนก็รู้ว่าต้องท าอย่างไรโม่จิ่วเยี่ยมองดูท้องฟ้าอีกครั้ง“ได้เวลาแล้ว พวกเราออกเดินทางกันเถอะ”สามีภรรยาทั้งสองขี่ม้าออกเดินทางไปด้วยกันทั้งสองเดินทางข้ามเมืองต่าง ๆ ไป เมื่อมาถึงถนนหลวงที่มุ่งหน้าสู่เมืองหลวง ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว หลังจากเข้าไปพักผ่อนในพื้นที่มิติชั่วคราว พวกเขาก็ขับรถคันใหญ่มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงโดยตรงสามีภรรยาเดินทางในเวลากลางคืนและพักผ่อนในพื้นที่มิติในเวลากลางวัน ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงนอกประตูเมืองของเมืองหลวงในคืนที่สี
