ถึงอย่างไรเรื่องฐานะอะไรนั่น มันก็กินไม่ได้“สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องส าคัญที่สุด เจ้าเพียงแค่ตอบข้าว่าเจ้าเต็มใจหรือไม่เต็มใจ ส่วนเรื่องอื่น ๆ ทั้งหมดให้ข้าจัดการเอง”จริง ๆ แล้วหลานเอ๋อร์ก็คิดได้แล้ว เหมือนกับที่ฮูหยินเก้าพูดเมื่อคืนว่า ว่าการแต่งงานของนางจะไม่ท าให้การไปแจ้งข่าวการล้างแค้นให้องค์หญิงสี่ล่าช้าแต่นางยังมีความปรารถนาอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือหวังว่าจะสามารถอยู่ที่หมู่บ้านซีหลิ่งต่อไป และท างานให้กับสกุลโม่ต่อไป“ฮูหยินเก้า การได้แต่งงานกับคุณชายใหญ่เฮ่อนั้นถือเป็นบุญวาสนาของหลานเอ๋อร์อย่างยิ่ง ตราบใดที่ไม่ต้องจากไปจากหมู่บ้านซีหลิ่งไป หลานเอ๋อร์ก็เต็มใจแต่งงานกับคุณชายใหญ่เฮ่อ”เฮ่อจือหร่านลุกขึ้นยืนทันที่ “ดี เจ้าพูดแบบนี้ก็ดีแล้ว”เมื่อพูดจบ นางก็ไม่ได้อยู่พูดคุยกับหลานเอ๋อร์อีกต่อไป แต่ออกไปหาท่านแม่และพี่ชายใหญ่ทันที่นับตั้งแต่เฮ่อซื่อหมิงเปิดเผยความในใจเมื่อวานนี้ ก็อยู่ในสภาพที่นั่งนอนไม่เป็นสุขตลอดเวลา
ในที่สุดเมื่อเฮ่อจือหร่านมาถึง เขาไม่สนใจภาพลักษณ์ของคุณชายผู้สง่างามเช่นทุกวัน รีบเดินเข้าไปคว้าแขนของเฮ่อจือหร่านไว้“หร่านหร่าน ผลเป็นอย่างไรบ้าง? ” เป็นครั้งแรกที่เฮ่อจือหร่านได้เห็นพี่ชายของตนเองมีท่าทางไม่สงบเสงี่ยมเช่นนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะแหย่ว่า“ผลลัพธ์อะไรหรือ?”เฮ่อซื่อหมิงถูกถามจนหน้าแดงขึ้นมาทันที่“หร่านหร่าน พี่เห็นเจ้าไปที่ห้องของหลานเอ๋อร์แล้ว เจ้าอย่าได้หยอ
