กล้อข้าอีกเลย”แต่เดิมเฮ่อจือหร่านตั้งใจจะปิดบังเรื่องนี้ไว้เพื่อแกล้งเฮ่อซื่อหมิงแต่เมื่อเห็นท่าทางกระวนกระวายของพี่ชาย จึงคิดว่าควรเลิกล้มความคิดนั้นเสีย“เรื่องของหลานเอ๋อร์นั้นไม่มีปัญหาอะไร ตอนนี้เหลือเพียงแค่ท่านพ่อท่านแม่เห็นชอบเท่านั้น”“หร่านหร่าน เจ้าบอกว่าหลานเอ๋อร์ตกลงแล้ว เป็นความจริงหรือ?” เฮ่อซื่อหมิงดีใจจนแทบคลั่ง จับแขนของเฮ่อจือหร่านแน่นจนลืมควบคุมแรงเฮ่อจือหร่านรู้สึกเจ็บเล็กน้อย จึงดึงแขนกลับอย่างแรง
“พี่ใหญ่ ข้าเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของท่านนะ ถึงท่านจะดีใจ ก็ไม่ควรบีบข้าแบบนี้สิ!”“ขอโทษนะหร่านหร่าน พี่เสียมารยาทไปหน่อย” เมื่อถูกเตือนเช่นนี้ เฮ่อซื่อหมิงก็ตระหนักได้ว่าการกระท าของตนเองรุนแรงเกินไปเฮ่อจือหร่านจะไปถือสาเขาได้อย่างไรกัน?“สิ่งที่ข้าควรท า ข้าได้ท าเสร็จสิ้นแล้ว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับตัวท่านพี่เอง”เฮ่อซื่อหมิงก้าวเท้าใหญ่มุ่งหน้าไปยังประตู “ข้าจะไปพูดกับท่านแม่เดี๋ยวนี้ ขอเพียงท่านแม่พยักหน้า ทางท่านพ่อก็คงไม่มีปัญหาแน่นอน”เฮ่อจือหร่านมองดูพี่ชายใหญ่ที่แตกต่างจากความสงบเยือกเย็นในอดีตอย่างสิ้นเชิง นางส่ายหน้าอย่างขบขันดังที่นางเพิ่งกล่าวไป สิ่งที่นางท าได้นางก็ได้ท าเสร็จสิ้นแล้ว ส่วนเฮ่อซื่อหมิงจะสามารถแต่งงานกับหญิงสาวที่เขาหมายปองได้หรือไม่ต่อจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับความพยายามของเขาเองบางทีอาจเป็นเพราะเฮ่อฮูหยินไม่ได้คัดค้านเรื่องของเฮ่อซื่อหมิงกับหลานเอ๋อร์มาก
