ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะท าให้ผู้มีอ านาจบางคนไม่พอใจ แทนที่จะใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความร้อนรุ่มในเมืองหลวงสู้ชักชวนท่านให้ลาออกจากต าแหน่งเสียแต่เนิ่น ๆ จะดีกว่า…”“ดังค ากล่าวที่ว่าไร้ต าแหน่งก็เบาตัว พวกเราทั้งครอบครัวจะได้ออกห่างจากสถานที่วุ่นวายนั้น ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข อีกอย่างข้าก็มีวิชารักษาติดตัว แม้ทุกคนจะเรียกข้าว่าหมอต าแยผู้เลื่องลือ นั่นเป็นเพราะข้าศึกษาวิชาหมอต าแยเป็นหลัก แม้จะเป็นเช่นนั้น ข้าก็ได้เรียนรู้วิชารักษาด้านอื่น ๆ ด้วย ถึงจะไม่กล้าพูดว่าเชี่ยวชาญ แต่หมอทั่วไปก็ยังเทียบข้าไม่ได้ ในอนาคต ข้าสามารถรับประกันได้ว่าจะท าให้ท่านทั้งสองไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง”“ท่านแม่ ข้าคิดว่าพี่ใหญ่พูดถูก จักรพรรดิซุ่นอู่เป็นคนโง่เขลาบุตรชายของเขาก็ไม่ใช่คนดีอะไร ยังมีฝ่ายจักรพรรดินีที่ก่อความ
วุ่นวายในราชส านัก สถานการณ์เช่นนี้ ท่านพ่อไม่ท าต าแหน่งนั้นก็ไม่เป็นไร!”ในสายตาของนาง อ านาจและความมั่งคั่งใด ๆ ก็ไม่ส าคัญเท่ากับความปลอดภัยของครอบครัวยิ่งไปกว่านั้น นางเข้าใจนิสัยของท่านพ่อดี ท่านเป็นคนซื่อตรงเกินไป หากเจอเรื่องที่ไม่ชอบใจก็จะท าให้ขัดใจผู้อื่นได้ง่ายแทนที่จะดิ้นรนเอาชีวิตรอดในราชส านักที่วุ่นวายนั้น ไม่สู้ใช้ชีวิตอย่างสบายใจในชนบทดีกว่าแม้ว่าพี่ใหญ่จะไม่สามารถรับประกันชีวิตที่ไร้กังวลของท่านพ่อและท่านแม่ในภายภาคหน้าได้ แต่นางสามารถท าให้ทั้งสองท่านไม่ต้องกังวลเรื่องปา
