ๆ ก็อยากใช้ชีวิตตามแบบที่ตนเองชอบ ไม่ใช่แค่พี่ชายใหญ่ ตัวข้าเองก็เช่นกัน ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในเมืองหลวง ข้าใช้เวลาทั้งวันอ่านหนังสืออยู่ในเรือนใน ไม่เคยคิดเลยว่าตนเองต้องการชีวิตแบบไหน คิดว่าคงเหมือนท่านแม่ หลังแต่งงานก็อยู่บ้านดูแลสามีและสั่งสอนลูกทั้งวัน…”“นับตั้งแต่ถูกเนรเทศมากับสกุลโม่ ข้าได้พบเจอผู้คนและเรื่องราวมากมาย อีกทั้งพวกเรายังต้องใช้ชีวิตที่ต้องลงมือท าเองทุกอย่างจึงจะมีเสื้อผ้าอาหารการกินที่พอเพียง แม้ชีวิตเช่นนี้จะล าบากไปบ้าง แต่กลับท าให้ข้ารู้สึกว่าชีวิตเต็มไปด้วยความหมายมากขึ้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมาถึงซีเป่ย พวกข้าได้ใช้ความพยายามของตนเองในการจัดหาที่ดิน บุกเบิกภูเขารกร้าง และสร้างบ้านเรือน…ผลลัพธ์คือข้าพบว่า สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นชีวิตที่ข้าชื่นชอบ เมื่อเทียบกับกฎเกณฑ์ทางโลกในเมืองเมืองหลวง ข้าชอบชีวิตที่เต็มเปี่ยมเช่นนี้มากกว่า”เฮ่อฮูหยินตั้งใจฟังค าบอกเล่าของบุตรสาว นางพบว่าจิตใจของตนเองกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที่
“ช่วงนี้แม่ก็ก าลังลังเลอยู่เช่นกัน ไม่อยากกลับเมืองหลวง ด้านหนึ่งคือเสียดายที่ต้องจากเจ้าและจู้เอ้อร์ หมิงจู ที่ส าคัญกว่านั้นคือแม่ชอบชีวิตที่นี่”ในเมืองหลวง ขุนนางเฮ่อต้องตื่นแต่เช้าเพื่อเข้าเฝ้า นางก็ต้องตื่นในเวลาเดียวกันด้วย แม้ว่าสามีจะบอกให้นางนอนต่ออีกสักหน่อยอยู่บ่อยครั้ง แต่นางก็ไม่เห็นด้วย เพราะนี่เป็นธรรมเนียมที่ปฏิบัติสืบทอดกันมาแต่โบราณเม
