งุนงงอยู่บ้าง แม้บุตรชายจะมีต าแหน่งเป็นหมอต าแยผู้เลื่องชื่อในที่มืด แต่ในที่แจ้งเขาก็ยังคงเป็นขุนนางของราชส านัก ด้วยสถานะเช่นนี้ การที่เขาจะสามารถออกจากเมืองหลวงได้ชั่วระยะหนึ่งก็นับว่ายากแล้ว แล้วท าไมถึงคิดว่าจะไม่กลับไปเล่า?“ท่านแม่ ข้าเพิ่งเข้าใจตอนนี้เองว่าเล่ห์เหลี่ยมในวังและการเมืองนั้นไม่เหมาะกับข้า โดยเฉพาะหลังจากมาถึงซีเป่ย ข้าได้เห็นพี่น้องสกุลโม่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายแต่เปี่ยมไปด้วยความหมายในแต่ละวันท าให้ข้าลังเลไม่กล้าตัดสินใจ หลายวันมานี้ข้าครุ่นคิดถึงปัญหาหนึ่งอยู่เสมอ นั่นคือข้าต้องการอะไร และตอนนี้ข้ารู้แล้ว ข้าสามารถพูดได้ว่าข้าชอบการใช้ชีวิตแบบพึ่งพาตนเองและเป็นอิสระเช่นนี้”ขณะที่แม่ลูกก าลังสนทนากันอยู่ หลานเอ๋อร์ก็เดินเข้ามาในลานบ้านพร้อมกับตะกร้าองุ่นยักษ์เฮ่อซื่อหมิงเห็นหลานเอ๋อร์มา ใบหน้าของเขาก็แดงเรื่อขึ้นมาชั่วขณะหลานเอ๋อร์สบตาเฮ่อซื่อหมิงอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ แต่กฎระเบียบที่นางได้เรียนรู้มาตั้งแต่เด็กจากในวัง ท าให้รักษากิริยาท่าทางที่สง่างามเอาไว้ได้ตามความเคยชินนางค้อมกายลงเล็กน้อยไปทางเฮ่อฮูหยินและเฮ่อซื่อหมิง“เฮ่อฮูหยิน คุณชายใหญ่เฮ่อ นี่คือองุ่นที่คุณชายเก้าและฮูหยินเก้าปลูกไว้บนเขา แม้จะเป็นปีแรกที่ปลูก ผลผลิตจึงอาจมีไม่มากนัก
แต่ก็เพียงพอให้ทุกคนได้ลิ้มลอง วันนี้ข้าเห็นว่าองุ่นสุกแล้ว จึงได้เรียกอวี่เอ๋อร์ขึ้นเขาไปด้วยกันเพื่อเก็บมาให้พวกท่านได้ชิ
