ละรู้ว่ามันเป็นของหายาก เพราะการสร้างมันออกมานั้นยากมาก ว่ากันว่าทั้งราชวงศ์ต้าซุ่นมีเพียงร้อยกว่าอันเท่านั้นเมื่อมองคนเหล่านั้นที่อยู่เบื้องหลังพี่น้องสกุลโม่ แต่ละคนถือหน้าไม้สิบกว่าอัน ซึ่งมีจ านวนมากกว่าที่ราชวงศ์ต้าซุ่นมีอยู่มาก
โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้อธิบายทันที่ แต่ยกหน้าไม้ในมือขึ้น เล็งไปทางนกที่บินผ่านบนท้องฟ้า ในพริบตาเดียวก็ยิงลูกศรออกไปหลายดอกและก่อนที่ทุกคนจะทันได้ตั้งตัว นกสามตัวขนาดแตกต่างกันก็ร่วงหล่นลงมาตรงหน้าพวกเขาบนตัวนกเหล่านั้นมีลูกธนูปักอยู่ทุกตัวบรรดาอดีตผู้ติดตามต่างขยี้ตาไม่หยุด พวกเขาไม่อาจเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าผ่านไปครู่ใหญ่ จึงมีคนถามขึ้นว่า “คุณชายเก้า หากข้ามองไม่ผิด ท่านเพิ่งยิงลูกศรออกไปสามดอกติดต่อกันใช่หรือไม่?”โม่จิ่วเยี่ยก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด แล้วแสดงหน้าไม้ยิงต่อเนื่องให้ทุกคนได้เห็นชัดเจนตอนนั้นก็มีคนเปล่งเสียงร้องด้วยความตกใจ “คุณชายเก้า ในหน้าไม้นี้ยังมีลูกศรอีกสิบกว่าดอกหรือขอรับ”“ถูกต้อง อาวุธนี้มีชื่อว่าหน้าไม้ยิงต่อเนื่อง สามารถยิงลูกศรได้ยี่สิบดอกติดต่อกัน”ขณะที่โม่จิ่วเยี่ยพูด เขาก็หยิบกล่องบรรจุลูกศรที่อยู่ข้างในออกมาให้ทุกคนเห็นได้ชัดยิ่งขึ้น
“ไม่ใช่แค่เท่านั้น การใส่ลูกศรก็สะดวกมาก แค่ดันกล่องเข้าไปข้างในเบา ๆ ก็ใช้ได้แล้ว เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรู จะไม่มีทางเกิดสถานการณ์ใส่ลูกศรไม่ทันแน่นอน”โม่จิ่วเยี่ยพยายามเคลื่อนไหวช้า ๆ ดันก
