รถควบคุมอารมณ์ได้ เริ่มร้องไห้โฮออกมาโม่จวินรุ่ยเรียกพวกพี่น้องเหล่านี้เข้ามาปลอบโยน หลังจากที่ทุกคนมีอารมณ์ที่สงบลงแล้ว โม่จิ่วเยี่ยจึงกล่าวอย่างจริงจังว่า“ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าคงได้ยินพี่เจ็ดพูดระหว่างทางกลับมาที่ซีเป่ยแล้ว ว่าตอนนี้สกุลโม่ก าลังถูกคนโจมตีจากทั้งหน้าหลัง ไม่นานมานี้ข้าไปท าธุระที่หนานเจียง ระหว่างผ่านชายแดน ได้เห็นพี่น้องบางคนไปไหว้หลุมศพของท่านพ่อและพี่ชายข้า ตอนนั้นข้าก็รู้แล้วว่าพวก
เจ้าไม่ได้มีชีวิตที่สุขสบายในค่ายทหาร จึงคิดว่าสักวันหนึ่ง ข้าจะพาพวกเจ้าออกมาจากที่นั่นให้ได้”“ใครจะรู้ว่ายามนี้เป็นช่วงคับขันของสกุลโม่พอดี ข้าตั้งใจจะให้ทุกคนได้พักสักสองสามวัน แต่ศัตรูไม่ให้เวลาพวกเราพักผ่อน จ าใจต้องรบกวนทุกคนเริ่มฝึกซ้อมกันวันนี้”เมื่อพูดจบ โม่จิ่วเยี่ยก็รับหน้าไม้ยิงต่อเนื่องจากมือเถาหรานมาแสดงให้ทุกคนดูยังไม่ทันที่โม่จิ่วเยี่ยจะอธิบายรายละเอียดของหน้าไม้ยิงต่อเนื่องก็มีคนถามขึ้นว่า “คุณชายเก้า นี่คือหน้าไม้ใช่หรือไม่? ข้าเคยเห็นทหารองครักษ์ของจักรพรรดิถืออาวุธลักษณะนี้ ว่ากันว่าหน้าไม้ชนิดนี้ยิงได้ไกลกว่าธนูธรรมดาและแม่นย ากว่าด้วย”โม่จิ่วเยี่ยตอบ “นี่คือหน้าไม้จริง ๆ แต่มันแตกต่างจากหน้าไม้ที่พวกเจ้าเคยเห็นมาก”“คุณชายเก้า หน้าไม้นี้ดูประณีตกว่าของที่องครักษ์วังใช้มาก ไม่รู้ว่ามันแตกต่างกันอย่างไรหรือขอรับ?” ผู้ติดตามคนหนึ่งถามพวกเขาหลายคนเคยเห็นหน้าไม้มาก่อนแ
