เขาหยุดฝีเท้า อาศัยแสงจันทร์มองไปยังต้นก าเนิดของเสียงนั้นเงาด าร่างหนึ่งถูกฝูงสุนัขไล่ล่า โซเซมาทางสกุลโม่ แต่เพียงชั่วพริบตาก็ล้มลงไปพี่น้องสกุลโม่ยังไม่ได้เดินไปไกล จึงวิ่งกลับมาพร้อมกัน มุ่งหน้าไปยังเงาด าที่ล้มลงนั้นฝูงสุนัขมีสัญชาตญาณ หากคนแปลกหน้าที่มาสกุลโม่ไม่ท าร้ายผู้ใด พวกมันจะเพียงส่งเสียงไล่ ไม่กัดท าร้ายพี่ใหญ่รีบเข้าไปพลิกร่างของผู้ที่ล้มลงให้นอนหงายผู้ฝึกยุทธ์มีความสามารถในการมองเห็นในเวลากลางคืนได้ดีเขาอาศัยแสงจันทร์ส ารวจผู้มาเยือน แต่ก็ไม่รู้จักในขณะนั้น โม่จิ่วเยี่ยก็เข้ามาใกล้ เมื่อเห็นผู้มาเยือนชัดเจนแล้วเขารู้สึกตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าของเขา พี่ชายทั้งหลายก็สามารถยืนยันได้ว่าคนผู้นี้น้องเก้าต้องรู้จักแน่นอน“น้องเก้า เขาคือใคร?” พี่ใหญ่ถาม“เขาคือโจวเหล่าปา เจ้าหน้าที่ที่ถูกส่งมาคุมตัวพวกเราไปยังซีเป่ย คนผู้นี้ก็นับว่าไม่ได้เลวร้าย พวกเราช่วยกันยกเขากลับไปดูก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
โม่จิ่วเยี่ยกล่าวพลางเตรียมจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อยกคนขึ้นที่นี่อยู่ใกล้กับเรือนของท่านพ่อและท่านแม่มากที่สุด พี่น้องหลายคนจึงช่วยกันหามโจวเหล่าปาไปยังห้องด้านข้างอาศัยแสงตะเกียงน ้ามัน พวกเขาพินิจพิเคราะห์โจวเหล่าปาอย่างละเอียดเขาดูผอมลงไปมากกว่าตอนที่แยกจากคนสกุลโม่ ใบหน้าธรรมดา ๆ ของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลที่กลายเป็นสะเก็ดแล้ว ริมฝีปากแห้งแตก ทั้งร่างดูราวกับคนตายไปแล้วโม่จิ่วเยี
