ข้าได้ยินพวกเขาพูดถึงท่านอัครเสนาบดีเซวีย สองคนนั้นพูดคุยกันโดยไม่ได้ระวังคนอื่นเลย หัวหน้าจึงคาดเดาว่าพวกเขาอาจจะต้องการฆ่าปิดปาก ผลลัพธ์เป็นไปตามที่ข้ากลัว ไม่นานนักก็มีคนจ านวนมากมาถึงพวกเขาไม่ฟังค าอธิบายใด ๆ และเริ่มใช้แส้ฟาดพวกข้าทันที”“ตอนนั้นข้าอยู่ด้านในสุด ข้าสามารถใช้คนอื่นบังแล้วหันหลังให้พวกมันก็เลยเฆี่ยนตีที่หลังของข้าอย่างหนัก ข้ามองดูพี่น้องล้มลงทีละคน และเลียนแบบพวกเขาด้วยการแกล้งสลบไป”“โชคดีที่ข้ามีไหวพริบเช่นนี้ หลังจากที่พวกนั้นทุบตีไปสักพัก ก็มีคนพูดขึ้นว่าให้ตรวจสอบดูว่าพวกข้ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ หากยังไม่ตายก็ให้ทุบตีต่อไป ตอนนั้นข้าได้ยินพวกมันพูดว่า พอพวกเราตายแล้วก็จะโยนพวกเราไปที่หลุมฝังศพไร้ญาติ”“ในตอนนั้น ข้าไม่ได้ยินเสียงครวญครางของพี่น้องอีกแล้ว ข้าท าได้เพียงแกล้งตายต่อไป เพื่อให้มีโอกาสรอดชีวิต โชคดีที่พวกนั้นตรวจสอบไม่ละเอียดนัก ข้ากลั้นหายใจไว้จึงไม่ถูกพวกมันจับได้”
พูดถึงตรงนี้ โจวเหล่าปาก็เริ่มร้องไห้โฮ“ข้ารอจนพวกนั้นเดินห่างออกไป แล้วคลานลุกขึ้นจากหลุมฝังศพไร้ญาตินั้น ก็พบว่าพี่น้องทั้งหมดสิ้นลมหายใจแล้ว… ฮือๆๆ…”เมื่อได้ยินโจวเหล่าปาบอกว่าพี่น้องทั้งหมดตายแล้ว หัวใจของโม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่ง“พี่เผิงเล่า? เขาก็ถูกคนพวกนั้นทุบตีจนตายด้วยหรือ?”โจวเหล่าปาพยักหน้าพลางร้องไห้ “หัวหน้าถูกทุบตีหนักที่สุดเพราะเขาไม่ยอมเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวก
