ับแคบถึงขนาดจะจดจ าความแค้นเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้เขาส่งน ้าให้โจวเหล่าปาด้วยมือของตนเอง“ข้าจะพยุงเจ้าไว้ เจ้าดื่มน ้าก่อน”โจวเหล่าปาดื่มน ้าไปสองสามอึก รู้สึกว่าล าคอของตนในที่สุดก็ไม่แห้งผากอีกต่อไปน ้าเสียงของเขาฟังดูเร่งรีบอยู่บ้าง “โม่จิ่วเยี่ย เจ้ารีบพาครอบครัวไปหลบซ่อนเถิด!”โม่จิ่วเยี่ยขมวดคิ้วถาม “เกิดอะไรขึ้น?”โจวเหล่าปาในตอนนี้ยังคงอ่อนแอมาก แต่เขารู้สึกว่าเรื่องนี้เร่งด่วน หากไม่รีบพูดออกมาเสียแต่เนิ่น ๆ ความทุกข์ทรมานที่เขาได้รับในช่วงเวลาที่ผ่านมาก็จะสูญเปล่า“ยี่สิบวันก่อน หัวหน้าและพวกข้าซึ่งเป็นกลุ่มเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบคุมตัวพวกเจ้า ถูกจับไปขังในคุกใต้ดินแห่งหนึ่ง”“ที่นั่น พวกมันทรมานพวกข้าอย่างโหดร้าย บังคับให้พวกข้าเล่าถึงกระบวนการทั้งหมดในการคุมตัวสกุลโม่เนรเทศมายังซีเป่ย”“พวกเราเป็นแค่เจ้าหน้าที่ธรรมดา ๆ ไหนเลยจะเคยพบเจอสถานการณ์น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ พวกเราต่างช่วยกันพูด จนสุดท้ายก็สารภาพเรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับการคุมตัวพวกเจ้ามาที่ซีเป่ย”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่จับเจ้าคือใคร?” โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ถามถึงเนื้อหาที่พวกเขาสารภาพ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเจ้าหน้าที่เหล่านั้นเพื่อเอาชีวิตรอดคงจะพูดทุกอย่างออกมาเรื่องอื่น ๆ เขาไม่ค่อยกังวลนัก มีเพียงเรื่องที่ช่วยพี่แปดระหว่างทางเท่านั้น ที่พวกเจ้าหน้าที่รู้เรื่องทั้งหมด“ในคืนที่พวกเราถูกจับ ขณะที่ยามสองคนก าลังคุยกัน
