ม่ถ้วนรอยแส้ทั้งหมดเป็นแผลตกสะเก็ดแล้ว แต่จากความลึกตื้นของสะเก็ดแผลสามารถเห็นได้ว่าแรงของคนที่ลงมือไม่ธรรมดานี่เป็นการทุบตีที่ต้องการเอาชีวิตคนเลยทีเดียวไม่ต้องสงสัยเลยว่า อาการบาดเจ็บภายในที่เฮ่อซื่อหมิงกล่าวถึงนั้นมาจากรอยแผลจากการถูกเฆี่ยนเหล่านี้
โม่จิ่วเยี่ยมองไปทางเฮ่อซื่อหมิง “พี่ใหญ่ ต้องรบกวนท่านช่วยรักษาเขาด้วย”“ข้าจะช่วยฝังเข็มให้เขาก่อน เพื่อให้เขาฟื้นคืนสติ กินอะไรบางอย่างน่าจะดีขึ้น อาการบาดเจ็บภายในไม่ใช่เรื่องเล็ก จ าเป็นต้องค่อย ๆ บ ารุงรักษาจึงจะดี”เฮ่อซื่อหมิงลงมือได้อย่างรวดเร็ว ขณะที่เขาพูดจบ เข็มเงินในมือของเขาก็ปักลงบนจุดฝังเข็มของโจวเหล่าปาอย่างแม่นย าแล้วเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป โจวเหล่าปาก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนสติในที่สุดเขากวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะจับจ้องสายตาไปที่ร่างของโม่จิ่วเยี่ยในที่สุด“ข้า…ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่? ในที่สุดข้าก็มาถึงที่นี่ได้อย่างปลอดภัย”โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ตอบเขาในทันที่ แต่กลับยกชามน ้ามาตรงหน้าเขา“เจ้าดื่มน ้าก่อนเถอะ แล้วค่อย ๆ เล่าเรื่องราวให้ข้าฟัง”โจวเหล่าปาอยากจะยื่นมือไปรับถ้วยน ้าที่โม่จิ่วเยี่ยส่งมาให้ แต่น่าเสียดายที่เขารู้สึกว่าร่างกายไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อยโม่จิ่วเยี่ยมีความประทับใจที่ดีต่อเผิงวั่งและโจวเหล่าปา แม้ว่าโจวเหล่าปาจะเคยก่อเรื่องวุ่นวายกับภรรยาของตนมาก่อน แต่นั่นก็เป็น
เพียงความเข้าใจผิด เขาไม่ได้ใจค
