่งไห่หนิงจะมีท่าทีเช่นนี้ สกุลโม่ตอนนี้ก็เหมือนน ้าขุ่น ใครก็ตามที่เข้าไปยุ่งเกี่ยวล้วนเสี่ยงต่อภัยพิบัติถึงชีวิตในขณะเดียวกัน เขาก็ชื่นชมความซื่อตรงและความกล้าหาญของลูกเขยผู้นี้อย่างยิ่งโดยพื้นฐานแล้วเขาไม่ใช่คนที่ชอบพร ่าบ่นวุ่นวาย และยังสามารถมองออกได้ว่าท่าทีของเมิ่งไห่หนิงนั้นเด็ดเดี่ยวมาก เมื่อเป็นเช่นนี้ การพยายามห้ามปรามต่อไปก็เป็นเรื่องไร้ประโยชน์
“แม้ว่าเจ้าจะไม่เต็มใจพาหานเยี่ยหนีไปอยู่อย่างสงบสุขเพียงล าพัง ข้าก็ยังหวังว่าพวกเจ้าจะสามารถปกป้องตัวเองได้ดี”“ท่านพ่อตาวางใจได้ ไห่หนิงเข้าใจแล้ว”ทั้งสองคนต่างมีความคิดเดียวกัน ไม่จ าเป็นต้องพูดอะไรมากต่างฝ่ายต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยปากโม่ฉิงขยับร่างกายเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า “ดึกแล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ”“ขอท่านพ่อตาพักผ่อนแต่หัวค ่าด้วย ไห่หนิงขอตัวลาขอรับ”เมิ่งไห่หนิงเพิ่งผลักประตูห้องเปิดออก ก็ได้ยินเสียงสุนัขเห่าดังมาจากด้านนอก
