้สึกได้ว่านมสองขวดนี้เป็นของเด็กทารกหากเป็นในอดีต เมื่อได้กลิ่นนี้ มันคงรีบวิ่งไปกอดขาของโม่จิ่วเยี่ยไปแล้วแต่วันนี้ข้าวปั้นน้อยกลับอดทนอย่างสุดความสามารถ เพียงแต่ดวงตาเล็ก ๆ ที่จ้องมองอย่างคาดหวังของมันก็ยังคงสร้างความรู้สึกสะเทือนใจให้กับ เฮ่อจือหร่านและโม่จิ่วเยี่ยโม่จิ่วเยี่ยยื่นมือไปลูบหัวของมัน“ข้าวปั้นน้อย ต้องรออีกสักครู่ก่อนจึงจะได้กินนมในชามนะ”
มื้อแรกของลูกทั้งสองคนนี้ เขาในฐานะพ่อต้องเป็นคนป้อนด้วยตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของภรรยายังอ่อนแอมาก ไม่เหมาะที่จะท าสิ่งเหล่านี้ข้าวปั้นน้อยเข้าใจทุกอย่าง มันส่งเสียงรับรู้สองครั้ง แล้วก็นั่งเรียบร้อยอยู่ข้าง ๆ คอยมองดูเฮ่อจือหร่านตั้งใจจะรับขวดนมจากมือของโม่จิ่วเยี่ย แต่ถูกโม่จิ่วเยี่ยปฏิเสธเขาถือขวดนมไว้ข้างละขวด แล้วเอาจุกนมไปจ่อที่ปากของเด็กๆทั้งสองเด็ก ๆ คงหิวจริง ๆ พอเอาจุกนมไปจ่อก็ดูดกินทันที่ข้าวปั้นน้อยเห็นเช่นนั้น จึงพยายามปีนขึ้นไปบนเตียงเล็ก ๆ ของจู้เอ้อร์ ยืนอยู่ตรงขอบเตียงแล้วเอื้อมมือไปหยิบขวดนมในมือของโม่จิ่วเยี่ยโม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านสบตากัน ทั้งคู่เดาความตั้งใจของข้าวปั้นน้อยได้เขาค่อย ๆ ปล่อยมือออกอย่างระมัดระวัง แล้วส่งขวดนมให้กับข้าวปั้นน้อยอุ้งเท้าขนฟูของข้าวปั้นน้อยจับขวดนมไว้แน่น และต าแหน่งไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
ภาพนี้ท าให้ทั้งเฮ่อจือหร่านและโม่จิ่วเยี่ยหัวเราะออกมาเฮ่อจือหร่านลูบหัวของข้าวปั้
