้งคู่มองหมิงจูที่น่ารักด้วยความปลาบปลื้มพี่น้องหลายคนยิ่งนึกถึงหลานชายตัวน้อยก็ยิ่งรู้สึกเห็นใจ พวกเขาสบตากันแวบหนึ่งและตัดสินใจไปเยี่ยมหลานชายตัวน้อย พวกเขาที่เป็นลุงไม่อาจปล่อยให้หลานชายที่เกิดในสกุลโม่รู้สึกว่าตนเองถูกละเลยได้พวกเขาวิ่งกรูกันไปที่เรือนของโม่จิ่วเยี่ย แต่เพราะไม่รู้ว่าหลานชายตัวน้อยอยู่ในห้องไหน และยังกังวลว่าจะรบกวนน้องสะใภ้เก้าที่เพิ่งคลอด เหล่าพี่น้องจึงยืนจ้องตากันอยู่ในลานแม้โม่จิ่วเยี่ยจะทุ่มเทความสนใจทั้งหมดไปที่ภรรยา แต่ในฐานะคนที่เคยชินกับการระแวดระวัง จึงยังคงได้ยินเสียงฝีเท้าในลานบ้านเขาค่อย ๆ วางมือของเฮ่อจือหร่าน แล้วช่วยห่มผ้าให้นาง ก่อนจะย่องออกไปด้วยความระมัดระวังเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องเปิด สายตาของพี่น้องทั้งหลายก็พร้อมใจกันมองมาทางนั้น
“น้องเก้า หลานชายตัวน้อยของพวกข้าอยู่ไหนเล่า?” พี่รองถามด้วยแววตาเต็มไปด้วยความสงสารโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้นอนมาทั้งคืน อีกทั้งก าลังเผชิญหน้ากับพี่น้องของตนจึงไม่ได้สังเกตสีหน้าท่าทางของพวกเขา“เขาเพิ่งถูกท่านแม่ยายอุ้มไปที่ห้องด้านข้าง”“พวกเราไปดูหลานชายกันเถอะ” เมื่อรู้ต าแหน่งของหลานชายพี่ใหญ่ก็เดินน าหน้า ตราบใดที่ไม่ได้อยู่ในห้องของน้องชายน้องสาวพวกเขาก็สะดวกจะไปดูพวกพี่น้องชายคนอื่นเดินตามของพี่ใหญ่ไปที่ห้องด้านข้างพร้อมกันตอนนี้เฮ่อซื่อหมิงก าลังอุ้มหลานชายคนโต สายตาเขาอ่อนโยนมากเมื่อเห็นคนมากมายพรวดพราดเข้ามา
