้าก็รักหลานชายเท่ากัน แต่เขาเป็นหลานชายคนโตของสกุลโม่ ข้าตั้งชื่อเล่นเช่นนี้ให้เขา ก็เพราะหวังว่าเขาจะเป็นเสาหลักของคนสกุลโม่รุ่นต่อไป”เสาหลักเป็นสิ่งที่ดี แต่ชื่อเล่นว่าจู้เอ้อร์นั้นฟังดูธรรมดาเกินไปคล้ายกับชื่อพวกเด็ก ๆ ในหมู่บ้านซีหลิ่งนี่คือความคิดในใจของทุกคน พวกเขาล้วนคิดว่าหลานชายคนโตของสกุลโม่ แม้แต่ชื่อเล่นก็ควรจะดูยิ่งใหญ่กว่านี้แม้ฮูหยินผู้เฒ่าจะรู้สึกว่าชื่อเล่นของหลานชายไม่ค่อยเพราะนักแต่ก็ไม่อยากคัดค้านความตั้งใจของสามี อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เขากลับมา นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นเขามีความสุขเช่นนี้ และนางก็มองออกว่าสามีตั้งชื่อเล่นให้หลานชายด้วยความคิดจริงจัง“ชื่อเล่นของเด็กก็แค่ให้คนในครอบครัวเรียกได้สะดวกปาก คนนอกไม่ได้เรียกแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นจู้เอ้อร์ของพวกเรายังจะมีชื่อจริงพอโตขึ้นหากไปเรียนหนังสือก็จะมีชื่อรองอีก”เมื่อเห็นว่าท่านแม่เห็นด้วยกับความคิดของท่านพ่อ พี่น้องชายสกุลโม่ก็คิดได้เรื่องหนึ่งแล้ว หลานชายคนโตก็เหมือนกับพวกเขา
นับตั้งแต่มีน้องสาวหานเยี่ยมา บิดามารดาก็มักล าเอียงอย่างชัดเจนสิ่งที่ดีที่สุดในบ้านจะต้องยกให้น้องสาวทั้งหมดดูเหมือนสามีภรรยาผู้เฒ่าคู่นี้จะแตกต่างจากคนอื่นจริง ๆ ปกติคนมักให้ความส าคัญกับเด็กผู้ชาย แต่สกุลโม่กลับตรงกันข้าม…สามีภรรยาผู้เฒ่าแห่งสกุลโม่ไม่รู้ตัวเลยว่าพวกเขาถูกเหล่าบุตรชายตัดสินว่าพวกเขาให้ความส าคัญกับลูกสาวมากกว่าลูกชายทั
