าให้หลานสาวสุดที่รักของข้าตกใจ ระวังข้าจะลงโทษให้พวกเจ้าคุกเข่า”การลงโทษคุกเข่านั้นเป็นการลงโทษที่พวกเขาเคยได้รับบ่อยครั้งตอนยังเด็ก หากท าอะไรผิดพลาด ก็จะถูกมารดาสั่งให้ไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชน และระหว่างที่ถูกลงโทษก็ไม่อนุญาตให้กินข้าวด้วยนับตั้งแต่โตเป็นผู้ใหญ่ มารดาก็ไม่เคยลงโทษพวกเขาเช่นนี้อีกค าพูดที่ไม่ได้ยินมาหลายปีนั้นถูกพูดออกมาจากปากของมารดาอีกครั้ง เผยให้เห็นว่านางกลัวหลานสาวตัวน้อยจะตกใจมากแค่ไหนต่อให้จะต้องถูกลงโทษคุกเข่า ก็ต้องเห็นหน้าเด็กน้อยให้ได้ชั่วขณะที่ฮูหยินผู้เฒ่าเปิดมุมผ้าขึ้น พี่น้องสกุลโม่รู้สึกราวกับหัวใจของพวกเขาอ่อนยวบใบหน้าเล็ก ๆ นั้นขาวนวล ริมฝีปากน้อยขยับไหวเป็นครั้งคราวท่าทางนั้นท าให้พวกเขาที่เป็นลุงอยากจะแย่งตัวนางมาจากอ้อมอกมารดา เอ็นดูให้สมใจโม่จงหยวนถามเสียงเบาว่า “ท่านแม่ นี่คือหลานชายหรือหลานสาวของพวกข้าหรือขอรับ”ฮูหยินผู้เฒ่าก็ก าลังมองหลานสาวตัวน้อยของนางเช่นกัน ยิ่งมองก็ยิ่งชอบจนไม่อาจละสายตาไปได้
“หน้าตางดงามถึงเพียงนี้ ย่อมเป็นหลานสาวของพวกเจ้าแน่นอน”“ไม่แปลกที่จะงดงามถึงเพียงนี้ ยังดูดีกว่าตอนหานเยี่ยยังเล็กเสียอีก” ขณะพูด โม่เจียเฉิงอดใจไม่ไหว ยื่นนิ้วออกไปพยายามจะแตะแก้มเนียนนุ่มของหลานสาว แต่กลับถูกฮูหยินผู้เฒ่าตีมือเขาไว้ทันที่“ถอยไป มือหยาบกร้านของเจ้า อย่าคิดจะแตะต้องหลานสาวน้อยของข้าให้ช ้าเชียว”โม่เจียเฉิงถูกมารดาดุก็ตกใจจนรีบชักมื
