อกลับแต่เขายังไม่ยอมแพ้ แต่งงานมาหลายปีแล้ว ตนเองยังไม่มีลูกเลยสักคน จึงหวังว่าน้องชายคนใดคนหนึ่งในบ้านจะสามารถสืบทอดวงศ์ตระกูลได้เร็ว ๆด้วยเหตุนี้ ข้าถึงจะมีโอกาสทะนุถนอมเด็กตัวเล็ก ๆ บ้างน้องเก้ากับภรรยาช่างเก่งนัก ครั้งเดียวก็ให้ก าเนิดทารกน้อยสองคนแก่สกุลโม่แล้ว แต่ท่านแม่กลับไม่ยอมให้เขาแตะต้องท่านแม่เขาเพียงบอกว่าห้ามแตะต้อง แต่ไม่ได้บอกว่าห้ามอุ้มขณะมารดาก าลังช่วยจัดผ้าห่อให้หลานสาวตัวน้อย โม่เจียเฉิงฉวยโอกาสตอนนั้น ฉวยตัวเด็กน้อยไปจากอ้อมอกนาง“ท่านแม่ ท่านอายุมากแล้วไม่มีแรงอุ้มหรอก ให้ข้าอุ้มเองดีกว่า”
ความจริงแล้วพี่น้องคนอื่นก็มีความคิดเช่นเดียวกัน เพียงแต่กังวลว่าการกระท าเช่นนี้จะท าให้ท่านแม่ไม่พอใจ จึงอดทนไม่ท าแบบนั้นตอนนี้หลานสาวตัวน้อยถูกโม่เจียเฉิงอุ้มมาแล้ว พวกเขาพลันไม่อยู่นิ่งอีกต่อไป“พี่รอง ท่านอุ้มอีกสักหน่อยแล้วคืนให้ข้านะ”“ถูกต้อง พวกเราทุกคนต้องผลัดกันอุ้มหลานสาว”“ข้าก็ด้วย…”ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นบรรดาบุตรชายเป็นเช่นนี้ก็ไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดีการที่มีคนร่วมรักและเอ็นดูหลานสาวของนางนั้นเป็นเรื่องดี แต่ตัวนางเองก็ยังไม่ทันได้อุ้มหลานให้หน าใจเลย!“เจียเฉิง เจ้ารีบคืนเด็กให้ข้าเดี๋ยวนี้ เจ้าชอบซุ่มซ่าม หากอุ้มเด็กพลาดขึ้นมาจะท าอย่างไร?”ค าพูดยังไม่ทันจบ นางก็ผลักลูกชายหลายคนที่ขวางหน้าออกก้าวเข้าไปแย่งเด็กมาจากอ้อมกอดของโม่เจียเฉิงหลังจากแย่งหลานสาวตัวน้อย
