ครู่ข้าจะช่วยปรับสภาพร่างกายของหร่านหร่านอีกครั้ง นางจะฟื้นตัวอย่างรวดเร็วขอรับ”
เฮ่อฮูหยินเช็ดน ้าตาแล้วพยักหน้า “อืม โชคดีที่มีเจ้าอยู่”
โม่จิ่วเยี่ยก็คิดเช่นเดียวกัน โชคดีที่มีเฮ่อซื่อหมิงอยู่
ตอนที่เฮ่อจือหร่านเพิ่งเริ่มคลอด เขาก็ตื่นตระหนกจนมือไม้สั่นในสถานการณ์แบบนั้น เขาไม่แน่ใจจริง ๆ ว่าจะสามารถท าการผ่าคลอดได้ส าเร็จหรือไม่
ตอนนี้เขาไม่อยากท าอะไรทั้งสิ้น แม้แต่ความปรารถนาที่จะไปดูหน้าลูกก็ไม่มี เขาจับมือของเฮ่อจือหร่าน พลางจ้องมองนางด้วยสายตาอ่อนโยนและความรัก หวังเพียงร่างกายของนางจะฟื้นตัวโดยเร็ว
ฮูหยินผู้เฒ่าถูกบรรดาลูกชายห้อมล้อมพากลับไปยังเรือน
โม่ฉิงได้ยินข่าวดีนานแล้ว น่าเสียดายที่เขาเคลื่อนไหวไม่สะดวกไม่อาจไปรออยู่นอกลานบ้านของโม่จิ่วเยี่ยเหมือนอย่างพวกลูกชายได้
แต่เขาก็ใจร้อนอยากเห็นหลานชายและหลานสาวตัวน้อยของเขาจริง ๆ
ด้วยเหตุนี้หลังจากตัดสินใจอย่างแน่วแน่ เขาจึงพยายามใช้ไม้ค ้ายันคู่ที่ลูกสะใภ้เก้าขอให้คนช่วยท าให้พยุงเดินเป็นครั้งแรก
อาจเป็นเพราะมีความมุ่งมั่นและความหวังในใจ จึงสามารถยืนขึ้นด้วยแรงของไม้ค ้ายันได้
เขาดีใจ พยายามก้าวเท้าไปข้างหน้า…
แต่เดิมโม่ฉิงไม่เคยมีความหวังกับขาทั้งสองข้างของตน แค่สามารถเหยียดตรงได้ก็พอใจมากแล้ว
แม้ว่าสะใภ้เก้าจะบอกเสมอว่าเขายังสามารถยืนได้อีกครั้ง แต่ก็รู้สภาพร่างกายของตัวเองดี
ขาทั้งสองข้างแม้จะมีความรู้สึกบ้างแล้ว แต่ก็ไม
