่มีเรี่ยวแรง กล่าวได้ว่ามันอ่อนปวกเปียก
เขาไม่อยากให้ภรรยาผู้แก่ชรากังวลกับการฝึกเดินที่เป็นไปไม่ได้ ดังนั้น ไม้ค ้ายันคู่นั้นจึงถูกวางทิ้งไว้ในห้องกว่าหนึ่งเดือนแล้วเขาไม่เคยคิดจะลองใช้มันเลย
วันนี้เพื่อให้ได้เห็นหลานชายและหลานสาว โม่ฉิงยอมทุ่มเทจริงๆ
ถึงจะล าบากมาก แต่เขาก็สามารถเคลื่อนตัวออกจากห้องได้ส าเร็จ
แค่เปิดประตูออกมา ก็เห็นภรรยาอุ้มเด็กทารกคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขน โดยมีเหล่าบุตรชายห้อมล้อมเดินมาหาเขา
ฮูหยินผู้เฒ่าและบุตรชายต่างตะลึงงันเมื่อเห็นเขาพิงไม้ค ้ายันสองข้างอยู่ประตู
โม่จวินรุ่ยและโม่อวิ๋นเฟิงวิ่งเข้าไปหาเขาเกือบจะพร้อมกัน
ความยินดีฉายชัดในดวงตาของทั้งสองคน
“ท่านพ่อ ท่านลุกเดินได้แล้วหรือ?”
ขณะพูด สองพี่น้องก็เข้าไปประคองเขาทั้งซ้ายขวา
โม่ฉิงในยามนี้ไม่มีสมาธิจะตอบค าถามของบุตรชาย เขาไม่ได้ฝืนท าอะไร และปล่อยให้บุตรชายทั้งสองพยุงเขาไว้ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ห่อผ้าในอ้อมกอดของภรรยา
“นี่คือหลานชายของข้าหรือ?”
ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นโม่ฉิงยืนขึ้นได้ ในใจนางก็รู้สึกยินดีเช่นกัน
นางไม่ได้ตอบค าถามของโม่ฉิงทันที่ แต่กลับถามกลับว่า “ท่านพี่ ท่านสามารถยืนขึ้นได้แล้ว ช่างดีจริง ๆ”
“ท่านพ่อ ท่านแม่ สกุลโม่ของพวกเราช่างโชคดีจริง ๆ น้องสะใภ้เก้าให้ก าเนิดทายาทสองคนในคราวเดียว แถมท่านพ่อของพวกข้าก็สามารถยืนขึ้นได้แล้ว” พี่รองกล่าวด้วยความตื่นเต้น
“พี่รองพูดไม่ถูกต้อง น้องสะใภ้เก้าค
