ต าแยจ้าวอายุมากอยู่แล้ว จะทนต่อการลากดึงเช่นนี้ได้อย่างไร พอมาถึงบ้านสกุลโม่ก็ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหมดแรง มือข้างหนึ่งตบหน้าอกตัวเองไม่หยุด“เจ้าหนุ่มคนนี้รีบร้อนอะไรนักหนา ตอนข้าออกจากบ้านพวกเจ้าภรรยาของเจ้ายังไม่เริ่มเจ็บท้องเลย ถึงแม้จะคลอดก็คงไม่ใช่เร็ว ๆ นี้เจ้าลากยายแก่อย่างข้าจนร่างแทบจะแยกส่วน แล้วข้าจะให้ท าคลอดได้อย่างไร?”เมื่อครู่นี้โม่จิ่วเยี่ยแค่ร้อนใจเกินไป คิดแต่ว่าต้องให้หมอต าแยมารออยู่ที่บ้านจะดีกว่า จึงลืมคิดถึงความส าคัญไปสนิทตอนนี้เขาตระหนักความผิดของตัวเองได้แล้ว รีบเข้าไปขออภัยทันที่“ขออภัยท่านป้า ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าที่ใจร้อนเกินไป”เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ โม่จิ่วเยี่ยก็เกาศีรษะด้วยความล าบากใจ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขากังวลเรื่องภรรยามากเกินไป จนลืมว่าไม่ควรปฏิบัติต่อผู้อาวุโสเช่นนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นอย่างนั้นจึงจ้องมองโม่จิ่วเยี่ยอย่างดุดัน ก่อนจะเดินเข้าไปด้วยรอยยิ้มประจบ ค่อย ๆ ช่วยพยุงหมอต าแยจ้าวให้ลุกขึ้นจากพื้นอย่างระมัดระวัง
“ข้าต้องขออภัยจริง ๆ ลูกชายข้าเพิ่งจะเป็นพ่อคนครั้งแรก เขาตื่นเต้นเกินไป ขอท่านอย่าได้ถือสาเขาเลย ท่านลองดูว่ารู้สึกไม่สบายตรงไหนบ้าง ข้าจะได้ส่งคนเข้าเมืองไปเชิญหมอมาตรวจท่าน”หมอต าแยจ้าวก็ไม่ใช่ผู้อาวุโสไม่รู้ความ แม้ร่างกายของนางจะรู้สึกไม่สบายอยู่บ้าง แต่ก็รู้ดีว่าไม่ได้บาดเจ็บหนัก แค่ขยับร่างกายสักหน่อยก็คงจะดีขึ้นแล้วนา
