งถอนหายใจกล่าวว่า “เฮ้อ… ข้ายายแก่ชีวิตแข็งแกร่งนักตายไม่ง่ายหรอก รีบพาข้าไปดูภรรยาเหล่าจิ่วเถอะ นางก าลังจะคลอดแล้วใช่หรือไม่”พูดจบ หมอต าแยจ้าวก็เดินโซเซไปทางห้องของเฮ่อจือหร่านฮูหยินผู้เฒ่ารีบอธิบาย “สะใภ้เก้าของข้ายังหลับอยู่ ที่เชิญท่านมาก็เพื่อเตรียมพร้อมไว้ก่อน ข้าจะพาท่านไปพักผ่อนที่ห้องอื่นเอง”ฮูหยินผู้เฒ่าพยุงหมอต าแยจ้าวเดินไปยังห้องด้านข้าง แล้วยังพูดกับโม่จิ่วเยี่ยอย่างไม่สบอารมณ์ว่า“เจ้านี่จริง ๆ เลย ท าให้ท่านป้าจ้าวของเจ้าจนบาดเจ็บแล้ว ยังไม่รีบไปหาของอร่อยมาให้นางกินคลายความตกใจอีก”ค าพูดนี้แม้จะเหมือนก าลังสั่งโม่จิ่วเยี่ยต่อหน้าหมอต าแยจ้าว แต่ความจริงแล้วก าลังบอกให้หลานเอ๋อร์ไปท า
หลานเอ๋อร์มีไหวพริบดีมาตลอด พอได้ยินค าพูดของฮูหยินผู้เฒ่าก็รีบวิ่งไปเตรียมการสาวใช้คนนี้เพิ่งเห็นสภาพของหมอต าแยจ้าวเมื่อครู่ ดูท่าทางนางก็ไม่เหมือนแกล้งท า ยิ่งไปกว่านั้นตอนนางลุกขึ้นมาก็ไม่ได้เรียกร้องค่าเสียหายอะไร คนแบบนี้ หลานเอ๋อร์ไม่ได้นึกรังเกียจดังนั้น นางจึงใส่ใจเตรียมอาหารให้หมอต าแยจ้าวเป็นพิเศษอาหารทั้งหมดเป็นผลผลิตของบ้านสกุลโม่ แตงโมหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ เท่ากัน ทั้งยังมีขนมที่เฮ่อจือหร่านสอนนางท า นมวัวต้ม ผลไม้แห้ง…สิ่งเหล่านี้ส าหรับผู้คนในสกุลโม่แล้วถือเป็นเรื่องปกติเฮ่อจือหร่านมักให้หลานเอ๋อร์กับอวี่เอ๋อร์จัดแบ่งให้แต่ละบ้านไม่ใช่แค่ที่นี่เท่านั้น บ้านของผู้เฒ่าทั้งส
