วตอนมาอยู่กับเขาน่าเสียดายที่เรื่องเช่นนี้ไม่อาจแทนที่กันได้ ไม่อย่างนั้นเขาคงรับภาระทั้งหมดนี้ไปโดยไม่ต้องพูดอะไรเฮ่อซื่อหมิงเพียงส่ายหน้าให้เขา จากนั้นก็หันไปมองเฮ่อจือหร่าน“หร่านหร่าน พี่ชายหวังว่าเจ้าจะอดทนเพื่อลูกในท้องและตัวเจ้าเอง ขอเพียงสามารถทนได้ พี่ชายรับรองว่าทุกอย่างจะดีขึ้น”เขาเข้าใจน้องสาวของตัวเองดี นางถูกบิดามารดาประคบประหงมมาตั้งแต่เล็ก ไม่เคยให้นางต้องล าบากแม้แต่น้อยความเจ็บปวดจากการปรับต าแหน่งทารกนั้น ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทนรับได้หากไม่ใช่เพื่อความปลอดภัยของน้องสาวและหลานชายหรือหลานสาวทั้งสอง เขาในฐานะพี่ชายก็ไม่อยากจะลงมือพอได้ฟังค าเตือนของพี่ใหญ่ เฮ่อจือหร่านก็ดูสงบนิ่ง“พี่ใหญ่ ท่านวางใจเถอะ ข้าจะต้องอดทนให้ได้แน่นอน”เฮ่อซื่อหมิงไม่เชื่อค าพูดนี้เลย แต่ถึงแม้นางจะทนไม่ไหวก็ต้องยอมรับมันเท่านั้น เพราะเมื่อเทียบกับความทุกข์ทรมานนี้แล้ว ชีวิตคนยังส าคัญกว่า“ดี เรื่องนี้ไม่ควรรอช้า พวกเราเริ่มกันตอนนี้เลย”พูดจบ เขาก็กวาดตามองรอบห้อง
“น้องเขยอยู่ที่นี่ ส่วนคนที่เหลือออกไปรออยู่ข้างนอกเถอะขอรับ”ข่าวการมาของเฮ่อซื่อหมิง พวกพี่ชายสกุลโม่ได้วิ่งไปแจ้งที่เรือนของบิดามารดาแล้วฮูหยินผู้เฒ่าเรียกสะใภ้ใหญ่ที่อยู่ใกล้มากที่สุดให้มาด้วยพอนางมาถึง ก็เห็นโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อซื่อหมิงยืนอยู่ซ้ายขวาเตรียมปิดประตูห้อง อีกทั้งยังเห็นเฮ่อฮูหยินที่มีสีหน้าเป็นกังวลอย่างยิ่งเมื่อคร
