ะตรวจผิดพลาด และสะใภ้ของนางจะไม่มีปัญหาเรื่องนี้แต่ค าพูดของเฮ่อฮูหยินกลับราวกับสาดน ้าเย็นใส่ศีรษะนาง“ข้าเชื่อว่าแม่เขยคงเคยได้ยินชื่อเสียงของหมอเทวดาที่รักษาโรคสตรีมาบ้าง ทุกคนในเมืองหลวงต่างรู้ดีว่าไม่ว่าจะเป็นโรคสตรีพวกเราหรือแม้แต่การคลอดที่ยาก เพียงแค่เขาลงมือรักษาก็ไม่มีโรคใดที่รักษาไม่หาย ข้าไม่ได้ก าลังอวดโอ้ลูกชายตัวเอง แต่หมอเทวดาจะตรวจผิดพลาดได้อย่างไร”
พูดถึงตรงนี้เฮ่อฮูหยินก็หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน ้าตาที่ก าลังจะไหลออกมา แล้วมองไปทางประตูห้องของเฮ่อจือหร่านด้วยความกังวลฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งจากเมืองหลวงมาได้เพียงหนึ่งปี นางย่อมรู้เรื่องหมอต าแยผู้เลื่องชื่อเมื่อครู่นี้เพราะความเป็นห่วงจนสับสน นางจึงไม่อยากเชื่อว่าเฮ่อซื่อหมิงคือหมอต าแยคนนั้นแต่คนที่มีสติอยู่แล้ว ย่อมไม่อาจปล่อยให้ความกังวลท าให้ตามืดบอดได้นาน“แม่สะใภ้ ในเมื่อคุณชายใหญ่เฮ่อเป็นหมอต าแยคนนั้น ความปลอดภัยของหร่านหร่านก็มีหลักประกันแล้ว”เฮ่อฮูหยินพยักหน้า “ใช่แล้ว จื่อหมิงรีบควบม้ามา ก็เพื่อช่วยชีวิตน้องสาวของเขานั่นแหละ”น ้าตาของนางคลอเบ้าตลอดเวลา ส่วนใหญ่เป็นเพราะบุตรสาวที่ต้องทนทุกข์ทรมาน นางในฐานะมารดารู้สึกปวดใจ แต่ก็ไม่สามารถรับความทุกข์แทนนางได้ฮูหยินผู้เฒ่าทั้งสองปลอบประโลมกันอยู่ในลานบ้าน ส่วนภายในห้องเฮ่อซื่อหมิงน าเข็มเงินออกมา ปักลงบนจุดฝังเข็มหลายจุดรอบท้องของเฮ่อจือหร่าน
โม่จิ่วเยี่ยยืนอยู่ข
