พร่งพรายออกไปหลังจากที่ทุกคนพูดคุยทักทายกับเฮ่อซื่อหมิงแล้ว พวกเขาก็มองเขาเดินกลับไปกับโม่จิ่วเยี่ยเฮ่อฮูหยินก าลังชะเง้อมองอยู่ที่ประตู เห็นกลุ่มคนเดินมาแต่ไกลจึงเอ่ยถามเสียงดัง“จิ่วเยี่ย มีแขกมาหรือ?”“ท่านแม่ ข้าเองขอรับ ข้าคือซื่อหมิง” เฮ่อซื่อหมิงตอบค าถามมารดาโดยไม่รอให้โม่จิ่วเยี่ยเอ่ยปากบุตรชายของตน แม้ฟ้ามืดจนมองไม่เห็นใบหน้า แต่เสียงนั้นไม่มีทางฟังผิดแน่นอนเฮ่อฮูหยินตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะเดินไปทางฝูงชน
“ซื่อหมิง เจ้ามาได้อย่างไร? เจ้าได้เชิญหมอต าแยผู้เชี่ยวชาญท่านนั้นมาแล้วหรือไม่?”แม้นางจะคิดถึงบุตรชาย แต่ตอนนี้หมอต าแยนั้นส าคัญกว่า“ท่านแม่ ข้าจะไปดูน้องสาวก่อน พวกเราค่อยคุยกันทีหลัง”ระหว่างทางมาที่เรือน โม่จิ่วเยี่ยได้เล่าสถานการณ์คร่าว ๆ ของเฮ่อจือหร่านให้เขาฟังแล้ว เฮ่อซื่อหมิงเพียงต้องการช่วยตรวจสอบสถานการณ์ของน้องสาวให้เร็วขึ้น เพื่อให้รู้สึกมั่นใจในขณะที่โม่จิ่วเยี่ยออกไปตรวจสอบผู้มาเยือน เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกถึงความรู้สึกหนักถ่วงที่ท้องน้อยรุนแรงขึ้นอีกพอดีตอนนั้นในห้องไม่มีใคร นางจึงรีบเข้าไปในพื้นที่มิติเพื่อตรวจสอบผลลัพธ์ท าให้นางรู้สึกปวดหัวเล็กน้อยทั้ง ๆ ที่เมื่อสิบวันก่อนนางตรวจสอบต าแหน่งทารกในครรภ์ยังดีอยู่ เหตุใดวันนี้เมื่อดูอีกครั้งผลจึงเปลี่ยนไป?ทารกทั้งสองนั้นแข็งแรงดีก็จริง แต่กลับอยู่ในท่าศีรษะตั้งขึ้นในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงการตั้งครรภ์แฝดเ
