เมื่อได้ยินค าพูดไม่กี่ประโยคจากเซวียฝาน โม่จิ่วเยี่ยก็สามารถตัดสินได้ว่าคนผู้นี้เป็นคนเจ้าเล่ห์อย่างแน่นอน ซึ่งแตกต่างจากรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูซื่อ ๆ ของเขาโดยสิ้นเชิงเมื่อเผชิญหน้ากับคนเช่นนี้ โม่จิ่วเยี่ยจึงไม่อยากเสียเวลาอ้อมค้อมกับเขา“เหตุใดเจ้าจึงต้องปลอมตัวเป็นเถ้าแก่ถัง?”เมื่อได้ยินค าถามนี้ เซวียฝานถึงกับชะงักไปชั่วขณะ แต่เขาก็รีบปกปิดอาการนั้นอย่างรวดเร็ว“เจ้าก าลังพูดอะไร ข้าไม่เข้าใจ”โม่จิ่วเยี่ยก้าวเข้าไปข้างหน้า เหยียบลงบนมือของเขาที่แนบกับพื้น แล้วออกแรงบดขยี้สองสามครั้ง“ไม่เข้าใจหรือ? ฮึฮึ…” ระหว่างที่พูด เขาก็ออกแรงเหยียบเพิ่มขึ้นอีกไม่ต้องพูดถึงว่าจุดประสงค์ที่คนผู้นี้มาซีเป่ยนั้นเกี่ยวข้องกับสกุลโม่หรือไม่?! แค่เรื่องที่เขาปลอมตัวเป็นถังหมิงรุ่ยและจ้างวานฆ่าคนเขาก็สมควรตายแล้วเนื่องจากฤทธิ์ของยาสลบ ร่างกายของเซวียฝานยังคงอ่อนแรง
เมื่อถูกโม่จิ่วเยี่ยเหยียบและบดขยี้ เขาก็ไม่มีแรงจะดิ้นรน แต่จากสีหน้าที่บิดเบี้ยวของเขาก็รู้ได้ว่า มือของเขาเจ็บปวดมากเพียงใดคนผู้นี้มีความอดทนอย่างมาก แม้จะเจ็บปวดเขาก็ไม่มีท่าทีจะขอความเมตตา“เจ้าก าลังใช้ความรุนแรงโดยพลการ ข้าจะไปแจ้งทางการ”โม่จิ่วเยี่ยเริ่มเข้าใจแล้วว่า คนผู้นี้เป็นพวกไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน ้าตาอย่างแน่นอนเขาไม่มีเวลามากพอจะเสียไปกับเรื่องนี้ จึงยกมีดขึ้นและแทงลงบนต้นขาของอีกฝ่ายอย่างรุนแรง ท าซ ้าไปมาหลายครั้งก่อนจะหยุด
