มือทันใดนั้นเลือดสด ๆ ได้ซึมผ่านกางเกงของเซวียฝานจนชุ่มโชกโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้าไปดึงขากางเกงของอีกฝ่ายออก เผยให้เห็นบาดแผลที่ยังคงมีเลือดไหลอยู่ด้านในเซวียฝานในตอนนี้ก็เข้าใจแล้ว คนตรงหน้าไม่เพียงแต่โหดเหี้ยมเท่านั้น แต่ยังทารุณโหดร้ายอย่างที่สุดในขณะที่เขาก าลังครุ่นคิดว่าจะรับมืออย่างไร โม่จิ่วเยี่ยก็หยิบห่อกระดาษเล็ก ๆ ออกมาแล้ว เทผงสีขาวที่อยู่ข้างในลงบนบาดแผลของเขา
บาดแผลของเซวียฝานเริ่มเน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว ถึงขนาดมองเห็นกระดูก สีขาวที่โผล่ออกมา…ความเจ็บปวดแสนสาหัสแผ่ซ่านไปทั่วร่างของเซวียฝาน แต่นี่ยังไม่ใช่สิ่งที่ส าคัญที่สุดการเน่าเปื่อยของเนื้อหนังได้ท าลายสติของเซวียฝานอย่างสิ้นเชิง ในตอนนี้เขาตกใจจนเหมือนคนโง่ไปแล้ว จ้องมองโม่จิ่วเยี่ยด้วยความหวาดกลัว“เจ้า… เจ้าต้องการท าอะไรกันแน่?”โม่จิ่วเยี่ยแค่นเสียงเย็นชา ในมือของเขาก าลังถือห่อกระดาษเล็กๆ ที่บรรจุผงยาอยู่“แน่นอนว่าข้าต้องการให้เจ้าตอบค าถามของข้าอย่างซื่อสัตย์”เซวียฝานจ้องมองรูเลือดบนขาของตัวเองที่ใหญ่กว่านิ้วมือเล็กน้อย และยังมีหนองไหลออกมา เขาเกือบจะทนไม่ไหวแล้วแม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ไม่อยากพูดอะไรออกมาเขาพยายามสูดหายใจเฮือกใหญ่ แล้วท าท่าจะพุ่งชนก าแพงที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดสามพี่น้องสกุลโม่เห็นดังนั้น ก็ลงมือพร้อมกันแทบจะในทันทีเพื่อควบคุมตัวเขาไว้
โม่ชูหานเป็นคนค่อนข้างใจร้อน เมื่อเห็นคนด
