นได้โม่จิ่วเยี่ยน าน ้าเย็นมาราดลงบนหน้าของเซวียฝาน
เซวียฝานสะดุ้งตื่น เขายังรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย แต่มันไม่ได้ท าให้เขาระวังตัวน้อยลง“พวกเจ้าเป็นใครกัน? ท าไมต้องมาหาเรื่องกับโรงเตี๊ยมจิงเซียนโหลวของข้า?”เซวียฝานไม่ใช่คนโง่ เขาเพิ่งจะสู้กับคนเหล่านี้ แม้จะอีกฝ่ายมีคนเดียว เขาก็ยังไม่มีแรงต้านทานได้เลยเขาท าได้เพียงเอ่ยชื่อโรงเตี๊ยมจิงเซียนโหลวออกมา เพราะไม่ว่าจะในยุทธภพหรือหมู่ชนชั้นสูงก็คุ้นเคยกับชื่อเสียงของโรงเตี๊ยมแห่งนี้อยู่แล้วหวังว่าค าเตือนนี้จะท าให้อีกฝ่ายรู้สึกหวั่นเกรงและยอมถอยไปเซวียฝานคงถูกท าให้ตกใจจนเสียสติไปบ้าง ตอนนี้เขาอยู่ในลานด้านหลังของโรงเตี๊ยม แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่พวกเขาจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเกี่ยวข้องกับโรงเตี๊ยมจิงเซียนโหลว?“โรงเตี๊ยมจิงเซียนโหลวแล้วอย่างไร?” โม่จิ่วเยี่ยหัวเราะเยาะเซวียฝานพูดเช่นนั้นเพราะความจนปัญญา พอเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามไม่เห็นโรงเตี๊ยมจิงเซียนโหลวอยู่ในสายตา เขาจึงต้องหาวิธีหลบหนีแบบอื่น
“ข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าเป็นใคร ข้าเพิ่งมาถึงซีเป่ย ยังไม่ได้ไปท าอะไรให้ใครโกรธเคือง การที่พวกเจ้าท าแบบนี้กับข้า มันสมเหตุสมผลแล้วหรือ?”
