่ยให้พ้นผิดขณะที่ก าลังพูด สายตาของเมิ่งไห่หนิงก็มองร่างของชายร่างใหญ่ที่เพิ่งถูกพวกโม่ชูหานจับกลับมา“เจ้าคือเฉินอู่ใช่หรือไม่?”ชายร่างใหญ่ที่หลบหนีไม่ส าเร็จก็รู้ว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้วเขาเป็นคนมองสถานการณ์ออก เมื่อถูกเมิ่งไห่หนิงสอบถาม จึงค านับอย่างนอบน้อม“ข้าน้อยเฉินอู่ขอรับ”เมิ่งไห่หนิงเคาะไม้อีกครั้ง
“หวังหลินสารภาพว่า เถ้าแก่ถังจ้างวานคนไปฆ่าเถ้าแก่จิน และเขามอบเงินให้เจ้าด้วยตัวเอง เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่?”เมื่อถูกถามแบบนี้ ดวงตาของเฉินอู่ก็เริ่มหลบเลี่ยงเมิ่งไห่หนิงสังเกตเห็นว่าเขาเหลือบมองหวังหลินที่อยู่ข้าง ๆจากนั้นจึงพูดอย่างคลุมเครือว่า “ข้าน้อยไม่รู้ว่าใต้เท้าก าลังพูดถึงอะไร”เมิ่งไห่หนิงท าหน้าที่เป็นนายอ าเภอมานานแล้ว เขาเคยเจอนักโทษดื้อรั้นมามากมาย จึงไม่จ าเป็นต้องเสียเวลาพูดมากกับเขา“เด็ก ๆ เฉินอู่ไม่ยอมรับ โบยยี่สิบไม้”พวกเจ้าหน้าที่ที่อยู่กับเมิ่งไห่หนิงมานานก็เข้าใจนิสัยของเขาเป็นอย่างดี ไม่รอให้เฉินอู่ได้อ้อนวอนขอร้อง ก็รีบเข้าไปปิดปากเขาและลากตัวออกไปนอกศาลแล้วไม่นานหลังการโบยยี่สิบไม้เสร็จสิ้น เฉินอู่ก็ถูกลากตัวกลับเข้ามาเมิ่งไห่หนิงไม่ได้ถามทันที่ แต่สั่งให้เจ้าหน้าที่น าน ้าเกลือมาวางไว้ข้างกายเขา“เฉินอู่ บาดแผลเมื่อสัมผัสกับน ้าเกลือ จะเจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกโบยยี่สิบไม้หลายเท่า ข้าจะถามค าถามต่อไป หวังว่าเจ้าจะคิดให้ดีก่อนตอบ”
เฉินอู่กัดฟันมองน ้าเกลือ
