ที่อยู่ข้าง ๆ จากนั้นก็หายใจเข้าลึก ๆ“ใต้เท้าขอรับ มีคนให้เงินข้าน้อย แต่ไม่ได้บอกว่าให้ฆ่าเถ้าแก่จิน บอกแค่ว่าให้สั่งสอนเขาเท่านั้น”“ใครเป็นคนให้เงินเจ้า?” เมิ่งไห่หนิงถามต่อ“เป็นเถ้าแก่ถังที่มอบเงินให้ข้าขอรับ”“เช่นนั้นเจ้าจงบอกมา เถ้าแก่ถังมอบเงินให้เจ้าที่ใด? มอบให้เมื่อไหร่?”“เมื่อสามวันก่อน เถ้าแก่ถังมาที่บ้านของข้าในเมืองอวิ่นเพียงล าพัง มอบเงินห้าร้อยต าลึงให้ข้าด้วยตนเอง บอกสั่งให้ข้าไปสั่งสอนเถ้าแก่ถังจิน”ตอนนั้นเอง เสียงของถังหมิงรุ่ยก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังศาล“พูดเหลวไหล! สามวันก่อนข้ายังอยู่ที่เมืองมณฑล กระทั่งเมื่อวานข้าถึงได้กลับมาเมืองอวิ่น แล้วข้าจะมอบเงินให้เจ้าได้อย่างไร?”ถังหมิงรุ่ยถูกเมิ่งไห่หนิงสั่งให้ไปรอฟังการสอบปากค าที่ห้องด้านหลัง ตามหลักการแล้วเขาไม่ควรจะพูด แต่เพราะเฉินอู่พูดจาเหลวไหล เขาจึงอดไม่ได้ที่จะพูดออกไปในใจเขารู้ดีว่า การเอ่ยปากขึ้นมาในห้องด้านหลังนี้เป็นการไม่ให้เกียรติท่านนายอ าเภอ แต่เขาเพียงทนฟังต่อไปไม่ได้
ดังนั้น แม้ถังหมิงรุ่ยจะโต้แย้งไปประโยคหนึ่งเพราะความโมโหแต่ก็ไม่ได้ปรากฏตัวเมิ่งไห่หนิงไม่ได้ต าหนิถังหมิงรุ่ยที่พูดแทรกขึ้นมากะทันหันเพราะเขาตั้งใจจะช่วยถังหมิงรุ่ยอยู่แล้วเขาเคาะไม้อีกครั้ง “เฉินอู่ หากเจ้าไม่เห็นโลงศพก็ไม่หลั่งน ้าตาสินะ ในเมื่อเจ้าไม่อยากพูดความจริง…”เขาพูดจบ สายตาของเขาก็ตกไปอยู่ที่น ้าเกลือยังไม่ทันที่เมิ่งไห่หนิงจะ
