สั่งการ เฉินอู่ก็ร้องขอความเมตตาแล้ว“ใต้เท้าขอรับ ข้าน้อยไม่ได้โกหกจริง ๆ เมื่อสามวันก่อน เถ้าแก่ถังได้น าเงินห้าร้อยต าลึงมามอบให้ข้าด้วยตนเอง และสั่งให้ข้าท าเช่นนี้ หากท่านไม่เชื่อ ท่านสามารถเรียกเถ้าแก่ถังมาเผชิญหน้ากับข้าน้อยได้”เมิ่งไห่หนิงขมวดคิ้ว “คนที่พูดในห้องด้านหลังเมื่อครู่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเป็นเสียงของใคร?”เฉินอู่ส่ายหัวอย่างแรง “เขาควรจะพูดกับข้าด้วยน ้าเสียงของเถ้าแก่ถัง แต่เสียงนี้ข้าไม่คุ้นเลยขอรับ”เมื่อเมิ่งไห่หนิงได้ยินเช่นนั้น ก็หันไปมองหวังหลินที่หน้าซีด“เจ้าบอกมา ใครสั่งให้เจ้าฆ่าเถ้าแก่จิน?”“ใต้เท้า เป็นเฉินอู่ที่ให้ข้าไปฆ่าเถ้าแก่จิน”
“ไร้สาระ ข้าบอกเจ้าให้ไปสั่งสอนเขา ข้าบอกให้เจ้าฆ่าเขาเมื่อไหร่กัน?” เฉินอู่ร้อนใจ คดีฆ่าคนเป็นเรื่องร้ายแรง เขาไม่อาจถูกกล่าวหาเช่นนี้ได้หวังหลินก็ไม่ยอม “เป็นเจ้าที่บอกให้ข้าฆ่าเถ้าแก่จินเอง เจ้ายังบอกอีกว่า ถ้าท าส าเร็จแล้วจะให้เงินข้าสองร้อยต าลึงเพื่อใช้หนี ไม่คิดว่าเจ้าจะเก็บเงินสามต าลึงเอาไว้เอง”ยิ่งหวังหลินพูดก็ยิ่งรู้สึกเจ็บใจ เขาคุกเข่ากราบกรานเมิ่งไห่หนิงหลายครั้ง“ขอใต้เท้าโปรดตัดสินด้วยความเที่ยงธรรม ข้าไม่มีความแค้นกับเถ้าแก่จิน ถ้าไม่ใช่เฉินอู่ที่บอกว่าถ้าท าส าเร็จจะให้เงินข้าสองร้อยต าลึง ข้าคงไม่กล้าท าเรื่องเลวร้ายแบบนี้”หวังหลินยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรมต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้
