เขาถึงกับร้องไห้น ้าตาไหลตรงกันข้าม เฉินอู่กลับโกรธจัด“หวังหลิน เจ้าอย่ามากล่าวหาข้า ข้าสัญญาว่าจะให้เงินเจ้าสองร้อยต าลึงหลังจากท างานส าเร็จก็จริง แต่ไม่เคยบอกให้เจ้าฆ่าเถ้าแก่จินสักค า”“เจ้านั่นแหละที่บอกให้ข้าฆ่าเถ้าแก่จิน…”
ในทันใดนั้น ศาลที่เงียบสงบก็เหลือเพียงเสียงของทั้งสองคนที่ทะเลาะกันเมิ่งไห่หนิงไม่ได้ห้ามพวกเขา แต่สังเกตสีหน้าของทั้งคู่ขณะโต้เถียงจากการสังเกต เขาพบว่าสายตาของหวังหลินมักจะหลบเลี่ยงเป็นครั้งคราว แต่เป็นเพียงแค่เวลาที่มองเฉินอู่เท่านั้นด้วยเหตุนี้ เมิ่งไห่หนิงจึงเริ่มเดาได้แล้ว“เงียบซะ! เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะลงโทษพวกเจ้าข้อหาดูหมิ่นศาล”เขาพูดจบ เสียงในศาลก็เงียบลงทันที่“เชิญเถ้าแก่ถังขึ้นศาล”เมิ่งไห่หนิงสั่ง ถังหมิงรุ่ยที่อยู่ในห้องด้านหลังก็รีบเดินตรงมาที่ศาลไม่รอให้เขาค านับ เมิ่งไห่หนิงก็ถามเฉินอู่ว่า “เจ้ารู้จักคนตรงหน้านี้หรือไม่?”เฉินอู่มองถังหมิงรุ่ยก่อนจะส่ายหัว“เรียนใต้เท้า ข้าน้อยไม่รู้จักคนผู้นี้”ปัง!เมิ่งไห่หนิงเคาะไม้อย่างแรง
“ไม่รู้จัก? แล้วเจ้ากล้าพูดว่าเถ้าแก่ถังมอบเงินห้าร้อยต าลึงให้เจ้าด้วยตัวเองอีกหรือ?”ถังหมิงรุ่ยก็รู้สึกโกรธเช่นกัน เขาเดินเข้าไปหาเฉินอู่“เจ้าดูให้ดี ข้าคือถังหมิงรุ่ย ข้าเคยให้เงินห้าร้อยต าลึงกับเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
