เครื่องประดับให้อีกฝ่ายได้ นางก็รู้สึกสบายใจแล้วนางมีนิสัยต้องท าสิ่งที่คิดให้ส าเร็จ หลังจากพูดคุยกับทุกคนสองสามประโยค ก็อ้างว่าเหนื่อยและอยากจะไปพักผ่อน จึงให้โม่จิ่วเยี่ยมาส่งนาง
ตอนนี้เฮ่อฮูหยินปรับตัวเข้ากับชีวิตของที่นี่ได้แล้ว นางไม่คิดว่าชีวิตของบุตรสาวไม่เพียงไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด แต่กลับสบายใจยิ่งกว่าตอนอยู่เมืองหลวงเสียอีกเรื่องนี้ท าให้นางวางใจได้มาก สิ่งเดียวที่นางกังวลคือร่างกายของเฮ่อจือหร่าน นางจึงมักจะอยู่เคียงข้างบุตรสาวเสมอหากมีสามีของบุตรสาวอยู่ด้วย เฮ่อฮูหยินก็จะออกไป ปล่อยให้สองสามีภรรยาใช้เวลาร่วมกันตอนนี้มีโม่จิ่วเยี่ยอยู่เป็นเพื่อนเฮ่อจือหร่าน เฮ่อฮูหยินย่อมไม่รบกวนเฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยจึงสามารถปิดประตูห้องแล้ว เข้าไปในพื้นที่มิติได้อย่างไร้ความกังวลโม่จิ่วเยี่ยเห็นภรรยารีบพาเขาเข้าพื้นที่มิติเช่นนี้ ก็รู้ว่านางมีเรื่องบางอย่างที่ต้องท าแน่นอน“หร่านหร่าน เจ้าจะท าอะไร?”“ท่านพี่ ตอนท่านพ่อเสนอให้จัดตั้งกองก าลัง ข้าได้บอกไว้แล้วว่าค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงคนนั้น ข้าสามารถรับผิดชอบได้”ตอนที่เฮ่อจือหร่านเสนอจะรับผิดชอบค่าใช้จ่าย โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
เพราะไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาว่าในพื้นที่มิตินั้นมีทรัพย์สมบัติมากมายเพียงใด“ทรัพย์สมบัติในพื้นที่มิติมีมากมายขนาดนั้น อย่าว่าแต่เลี้ยงกองก าลังหนึ่งพันคนเลยแม้แต่หนึ่งหมื่นคน พวกเราก็เลี้ยงไหว”โม่จิ่ว
