ของเราผิวขาว ไม่ว่าจะใส่อะไรก็งามไปหมด”“หานเยี่ย เจ้าดูอันนี้สิ แม้จะท ามาจากเงิน แต่ก็แวววาวกว่าปิ่นปักผมเก่า ๆ ของพี่สะใภ้รองมากนัก”“แหวนวงนี้เป็นหยกฝังทองค าใช่หรือไม่”“พวกเจ้ามาดูเร็ว หยกรูปกบสวยมาก มีเพชรประดับด้วย”“…”ในเวลาเพียงไม่นาน ภายในห้องของสามีภรรยาชราก็เต็มไปด้วยเสียงชื่นชมความงดงามของเครื่องประดับเหล่านี้ของพี่สะใภ้เฮ่อจือหร่านคิดว่าสตรีทั้งหลายคงชอบของพวกนี้ แต่นางไม่คิดว่าพอเครื่องประดับเหล่านี้ปรากฏ จะสร้างความฮือฮาขนาดนี้ฮูหยินผู้เฒ่ามองเหล่าสะใภ้ที่พูดคุยกันประโยคสองประโยค ไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรดี
โม่ฉิงนั่งอยู่ด้านข้าง ส่งสายตาให้ภรรยาไม่หยุด บอกให้นางรีบควบคุมสถานการณ์ฮูหยินผู้เฒ่าสูดหายใจลึก ๆ “พอแล้ว พวกเจ้าพี่สะใภ้ เลิกเห็นด้วยได้แล้ว”สะใภ้ทั้งหลายก าลังสนุกสนานกับการจัดเครื่องประดับ พอได้ยินแม่สามีพูดขึ้น สะใภ้รองก็ยิ้มตอบ“ท่านแม่ เครื่องประดับพวกนี้ไม่ใช่ของที่คนธรรมดาจะมีได้ การที่หานเยี่ยมีสินเดิมเหล่านี้ ไม่เพียงเป็นเกียรติของนาง แต่ยังเป็นเกียรติของพวกเราสกุลโม่ด้วย หากน้องสะใภ้เก้าบอกว่าเงินที่ซื้อเครื่องประดับพวกนี้มาจากบัญชีส่วนกลางของพวกเรา เช่นนั้นท าไมพวกเราจะไม่ตอบแทนน ้าใจของน้องสะใภ้เก้า ปล่อยให้หานเยี่ยออกเรือนไปอย่างสง่างามพร้อมกับสินสอดเหล่านี้เล่า”พี่สะใภ้รองพูดจบ พี่สะใภ้ใหญ่ก็เห็นด้วย “ท่านแม่ น้องสะใภ้รองพูดถูกแล้วเจ้าค่ะ หากใช้เงินใ
