งมาเติมเต็มบัญชีส่วนกลางของครอบครัวเหล่าสะใภ้ก็รู้ความ เห็นแม่สามีเอาสินเดิมของตนออกมาเพื่อให้พวกนางมีชีวิตที่ดีขึ้นจึงไม่ยอมน้อยหน้า ต่างพากันน าสินเดิมของตนมาใช้เช่นกันโม่จิ่วเยี่ยตอนนั้นไปออกรบอยู่นาน ไม่รู้สถานการณ์ภายในจวนจึงน าของที่ริบมาได้จากสงครามทั้งหมดมอบให้กับเหล่าทหารที่ร่วมเป็นร่วมตายกับเขาส่งผลให้เฮ่อจือหร่านไม่ได้ขนของมีค่ามากนักตอนที่ย้ายข้าวของไปยังพื้นที่มิติ ก่อนที่สกุลโม่จะถูกยึดทรัพย์และเนรเทศและก็เป็นสาเหตุที่ท าให้ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกละอายใจบุตรสาวของตนจะออกเรือน ตามธรรมเนียมแล้วนางในฐานะมารดาควรเป็นคนรับผิดชอบในการจัดเตรียมสินสอดให้แต่ตอนนี้อย่าว่าแต่สินสอดเลย หากไม่ใช่เพราะสะใภ้เก้าคอยจัดการดูแลอยู่ตลอด ทั้งบ้านคงจะไม่มีแม้แต่ข้าวจะให้กินอิ่มท้องตอนนี้สะใภ้เก้ายังเตรียมเครื่องประดับให้บุตรสาวนางอีก เรื่องนี้ท าให้นางในฐานะมารดารู้สึกละอายใจนัก
“สิ่งเหล่านี้เดิมทีเป็นของที่ข้าในฐานะมารดาควรจัดเตรียม แต่บัดนี้ข้าไร้ความสามารถ ยังต้องให้เจ้าในฐานะพี่สะใภ้มาท าสิ่งเหล่านี้แทน ข้ารู้สึกละอายใจยิ่งนัก”บรรดาพี่สะใภ้เห็นเช่นนั้นต่างก็พากันเข้ามาใกล้ พวกนางเห็นด้วยกับค าพูดของแม่สามีเพียงครึ่งเดียวก่อนที่เฮ่อจือหร่านจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้พี่สะใภ้ทั้งหลายต่างให้ความส าคัญกับค าพูดของพี่สะใภ้ใหญ่เป็นหลัก ครั้งนี้ก็เช่นกัน พี่สะใภ้ใหญ่เป็นคนพูดขึ้นก่อน“หาน
