ไว้แล้วอาหารค ่าถูกจัดวางในเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า เพื่อต้อนรับการมาถึงของเฮ่อฮูหยินเป็นหลักโม่จวินรุ่ยกับพี่น้องใช้ยาที่เฮ่อจือหร่านให้มา อาการจึงดีขึ้นมากแต่ก็ยังไม่สามารถมาร่วมทานอาหารกับทุกคนได้เฮ่อฮูหยินตั้งใจว่าจะได้เจอกับบุรุษสกุลโม่ทุกคนตอนมื้อเย็น แต่ใครจะรู้ว่านางได้พบเพียงโม่จงหยวน โม่หยวนเช่อ โม่ชูหาน และโม่ซิวเหยียนที่ยังคงนั่งอยู่บนรถเข็นเท่านั้นขาทั้งสองข้างของโม่ฉิงยังไม่ฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ เฮ่อจือหร่านช่วยฝังเข็มให้นางทุกวัน และสอนฮูหยินผู้เฒ่าช่วยบริหารร่างกายให้เขา ตอนนี้แม้จะสามารถเหยียดขาได้เต็มที่แล้ว แต่ก็ยังไม่มีแรงมากพอจะเดินอย่างไรก็ตาม การที่ฟื้นตัวได้ถึงขนาดนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว
โม่ฉิงถูกบุตรชายอุ้มมานั่งที่โต๊ะอาหารเมื่อเห็นเฮ่อฮูหยิน โม่ฉิงรู้สึกอับอายเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์เกี่ยวดองกัน แต่เป็นเพราะสภาพอันน่าเวทนาของเขาในยามนี้เมื่อก่อนเขาเคยเป็นแม่ทัพผู้น าทหารนับพันนับหมื่นนาย สง่างามและน่าเกรงขาม ทุกคนในเมืองหลวงที่เห็นเขาต่างก็ให้ความเคารพแต่ตอนนี้ เขากลับกลายเป็นคนไร้ค่าที่ต้องให้คนอื่นคอยดูแลตลอดเวลาการได้พบเจอคนรู้จักเก่า ๆ ในสภาพแบบนี้ มันไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย แต่เมื่อคิดว่าแม่สะใภ้เดินทางไกลมาถึงซีเป่ยเพื่อเยี่ยมเยียนบุตรสาว โม่ฉิงจึงพยายามท าตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุดเฮ่อฮูหยินกลับไม่ได้คิดอะไรมากมาย เมื่อเห็นกับตาว่านายท่านผู้เฒ่าที่ตา
