ันนุ่มมาก นั่งแล้วรู้สึกว่าความเหนื่อยล้าจากการเดินทางหายไปกว่าครึ่งต้องบอกว่าเฮ่อฮูหยินเริ่มชอบที่นี่แล้ว“จริงอย่างที่แม่เขยว่า ข้ารีบมาครั้งนี้ก็เพื่อจะอยู่เป็นเพื่อนหร่านหร่านตอนคลอด คงต้องรบกวนพวกท่านสักพัก”“ไม่รบกวนหรอก พวกเรายินดีมากที่ท่านมา”ขณะที่ทั้งสองก าลังพูดคุยกัน พวกพี่สะใภ้ที่ได้รับข่าวก็ทยอยกันมาพวกนางไม่ได้มาตัวเปล่า แต่ยังน าแตงโมและผลไม้ที่แช่ไว้ในบ่อน ้ามาด้วย
เหล่าพี่สะใภ้ต่างต้อนรับมารดาของน้องสะใภ้เก้าอย่างอบอุ่นหลังจากเข้าไปทักทายแล้ว พวกนางก็เริ่มแนะน าผลไม้อร่อย ๆ ที่น ามาพี่สะใภ้รองดูกระตือรือร้นที่สุด นางน าแตงโมที่หั่นเตรียมไว้แล้วมาเสนอมาให้เฮ่อฮูหยิน“ท่านป้าเฮ่อ ท่านลองชิมแตงโมนี้สิเจ้าคะ มันเป็นผลไม้ที่มีเฉพาะในตระกูลของพวกข้าเท่านั้น ตอนนี้หาซื้อที่ไหนไม่ได้แล้ว”เฮ่อฮูหยินมองแตงโมด้วยความงุนงงของสีแดงที่หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ แบบนี้ นางไม่เคยเห็นมาก่อน ที่ส าคัญที่สุดคือนางไม่รู้ว่าจะกินมันอย่างไรฮูหยินผู้เฒ่าเห็นดังนั้นจึงอธิบายว่า “แม่สะใภ้ แตงโมนี้ต้องกินเนื้อสีแดง ๆ อากาศร้อนแบบนี้ กินแล้วช่วยคลายร้อนได้”เฮ่อฮูหยินเป็นคนไม่กล้าลองสิ่งใหม่ ๆ แต่เพราะเกรงใจสตรีสกุลโม่ที่กระตือรือร้นเกินไป จึงจ าต้องรับมา
